Archive for March, 2013

ВЫЗОВ ВРЕМЕНИ И СЕБЕ

March 20th, 2013
by
under Статьи на русском.
No Comments.

 Филармонический оркестр Армении работает как слаженный организм. Концерты каждую пятницу собирают полные залы. Вот уже 12 лет его возглавляет Эдуард Топчян. Он выстраивает с оркестром свою историю в почти вековой традиции армянского симфонизма. Он независим и амбициозен, дерзок и в то же время раним. Он подлинный артист и его музыкальное дарование подчиняется его артистическому темпераменту. Высокий пост художественного руководителя и главного дирижера Государственного филармонического оркестра дает ему возможность осуществлять собственные творческие проекты. Они рассчитаны на широкого слушателя и на пропаганду высокого музыкального искусства.

Он верный поклонник классической музыки, которая простирается для него от Баха и Гайдна до Эдварда Мирзояна. Его деятельность прекрасно гармонирует с общим мировым настроем в эпоху постмодернизма – еще глубже вникать в немеркнущую красоту классики. Вникать и размышлять, и осуществлять свои творческие акции, на момент, на один вечер приковывая внимание к тому, что оказалось для него по-авторски чрезвычайно важно.

Так прозвучала недавно в ряду его классических программ Десятая симфония Дмитрия Шостаковича, сказавшая в этот вечер больше, чем в какой-нибудь другой… Время не только не властно над великой музыкой, оно делает ее более актуальной. Время постоянно выверяет великие сложения слов и звуков прошлого, и выбрать в какой-то момент для исполнения то или иное произведение из тысяч других – тоже большая творческая задача, которую очень остро, эмоционально, талантливо решает дирижер. Его прочтение Десятой симфонии Шостаковича можно назвать одним из лучших, какие мне и моим коллегам приходилось слышать. Зал был объединен порывом единодушных переживаний; в такие минуты осознается огромная сила музыкального искусства и влияние харизмы посредника – дирижера, исполнителя…

Программы Филармонического оркестра, осуществляемые под руководством Эдуарда Топчяна, всегда звучат актуально. Иногда в согласии с самим собой и слушателем, а порой и нет, как, например, прозвучавшая недавно Четвертая симфония Брукнера. Она воспринималась мной как некое противопоставление современной музыке. Брукнер – воплощение трудолюбивого строения музыкальной формы, современная же музыка не стремится к заданности формы, она ее создает спонтанно. Было бы интересно в одном концерте сопоставить классический догмат и “беспринципную” остросовременную композицию. Это тоже форма музыкального представления, способная создать интересную концертную драматургию.

За годы своего руководства Эдуард Топчян многое успел. Он приложил большие усилия к созданию пластичности и гибкости оркестрового звучания, работал над тонкой нюансировкой оркестровой палитры. Сегодня это коллектив, вполне конкурентный на фоне среднестатистического европейского оркестра. При этом он имеет свое ярко выраженное лицо. Эдуард Топчян – сторонник не плазменного, слитного в звучании оркестра, а оркестра дифференцированного, инструментально красочного, артистичного. Как часто мы наблюдаем результат такого оркестрового стиля, когда дирижер выделяет под аплодисменты отдельных инструменталистов, сыгравших яркую роль в исполнении произведения – валторнистов, трубачей, флейтистов, ударника, заставляя их встать и поклониться залу…

В 2007 году в деятельности Филармонического оркестра Армении открылась новая страница. Эдуард Топчян и Александр Чаушян, виолончелист, артдиректор нескольких европейских музыкальных фестивалей, живущий и работающий в Лондоне, организовали Ереванский международный фестиваль. Вот уже пятый год каждую осень в зале имени Арама Хачатуряна проходит большая серия концертов, в которых выступают солисты международного класса. Исполнитель-солист в этом фестивале – главная фигура, что провоцирует и дирижера проявлять свой личностный исполнительский драйв, представляя слушателям прекрасную симфоническую классику.

Надо сказать, что свои приоритеты Эдуард Топчян выдвигает с завидной независимостью. Сегодня никто не скажет ему: при чем тут оперная музыка? – потому что, обратившись к этому жанру, который тоже является его творческим призванием, он создал в филармонии своего рода филиал оперного театра. Сегодня это очень актуально, поскольку Ереванский театр оперы и балета переживает затяжной кризис. В течение нескольких лет под руководством Эдуарда Топчяна состоялись концертные исполнения опер: Россини – “Севильский цирюльник”, Верди – “Аида”, “Симон Бокканегра”, “Риголетто”, “Отелло”, Пуччини – “Турандот”, “Плащ”, “Сестра Анжелика”, Леонкавалло – “Паяцы”, Чайковского – “Евгений Онегин”, Масканьи – “Сельская честь”… Оперный проект Эдуарда Топчяна выглядит как щедрый подарок с его стороны, который принимается ереванским слушателем с великой благодарностью. Работа над концертными версиями опер открыла новые грани дарования Эдуарда Топчяна – умение выстроить на концертной сцене яркое театральное действо, срежиссировать его.

Имея симфонический оркестр, дирижер постоянно в пути. Он не останавливается в своей работе ни на миг, поскольку параллельно с репетициями и концертами строятся будущие концертные программы, обновляется и обогащается состав оркестра, организуются гастроли, накапливаются новые впечатления. Но вот еще проблема: Филармонический оркестр Армении – единственный в мире коллектив, обязанный быть заинтересованным в современной армянской музыке. Вот и пришел ее час в хронике филармонических событий в лице композитора Ерванда Ерканяна. В 2009 году композитор передал дирижеру ноты своего сочинения для скрипки с оркестром – “Видение”, а вскоре написал еще одно произведение – “Эпитафию памяти жертв землетрясения на Фукусиме”. Эдуард Топчян был рад этому сочинению. Появилась возможность выразить и скорбь по поводу трагедии, и особую симпатию народу Японии, стране, с которой у оркестра и дирижера возникли крепкие творческие связи.

Это произведение было исполнено оркестром в 2011 году, и тут же дирижер попросил композитора написать для его оркестра симфонию. Что такое вдохновение! Через два месяца партитура новой, Пятой симфонии Ерванда Ерканяна, названной им “Распятые мечты”, лежала перед Топчяном. Композитор посвятил ее дирижеру и памятной дате – 85-летию Симфонического оркестра Армении. В июне 2011 состоялась ее премьера, которая стала событием для ереванских слушателей.

Ерванд Ерканян отличается особым даром ощущать историю, слышать и образно видеть ее, редким умением живописать визуальные впечатления звуком. Он создал удивительное полотно, отвечающее каким-то глубинным запросам современного слушателя. Переполненный зал им. Арама Хачатуряна в течение 50 минут – cтолько шла симфония – затаенно, взволнованно следил за развитием музыки. Это был звездный час Эдуарда Топчяна. Он представил современное симфоническое произведение с позиций классики, как ее продолжение. Он развил свою тему аналогий и ассоциаций, выявив разливанное море мелодизма в ерканяновской музыке, ее строгие приоритеты гармонического языка, ее благородный строй размышлений.

Контакт с Ервандом Ерканяном продолжался. Вскоре композитором была написана по заказу оркестра “Героическая рапсодия” к 20-летию независимости Армении. Первый раз произведение прозвучало 9 сентября, в вечер открытия филармонического сезона, а 21 сентября, в день праздника, эту музыку слушали тысячи горожан на площади в торжественной обстановке. В ноябре в рамках фестиваля Армянской музыкальной ассамблеи снова звучали произведения армянских композиторов, в том числе Ерванда Ерканяна. Романтичная музыка его “Видения” для скрипки с оркестром прозвучала под управлением Эдуарда Топчяна с участием талантливой, артистичной Ануш Никогосян. В этот же вечер было исполнено произведение Сурена Закаряна “Остров скорби” для большого симфонического оркестра, для того же состава Симфония N3 Рубена Саркисяна и массовые песни Мартына Вартазаряна, Константина Петросяна и Левона Чаушяна, исполненные Государственной академической капеллой и симфоническим оркестром под управлением Эдуарда Топчяна.

Но должен ли быть филармонический оркестр пропагандистом современной армянской музыки? Это большой вопрос, на который нет однозначного ответа. Мне кажется, что избирательность главного дирижера в исполнении современной национальной музыки очень даже похвальна. Большой симфонический оркестр должен играть только отличную, прекрасную современную музыку. Если она есть, то должна обязательно прозвучать. Талантливым исполнителям присущ дар открытия. И в этом не откажешь Эдуарду Топчяну. Как раз об этом говорит исполнение в 2011 году в Камерном зале им. Комитаса двух заключительных частей крупного произведения Ваче Шарафяна Nanticum Armenum, написанного для сопрано, смешанного хора и камерного оркестра, вызвавшее бурю восторга. Вскоре Топчян вновь обратился к музыке Ваче Шарафяна, исполнив в 2012-м в рамках Ереванского международного фестиваля его новое произведение – Lacrimosa (“Слезный день”, начальные слова одной из частей традиционного реквиема), написанное для виолончели, дисканта (высокие детские голоса), сопрано, хора и оркестра. А 29 марта под управлением Эдуарда Топчяна состоится армянская премьера нового сочинения Ваче Шарафяна, Второго концерта для скрипки с оркестром Con-cor-dans.

Значительность своей просветительской миссии прекрасно понимает Эдуард Топчян. Когда-то очень давно, а впрочем, и не очень, в Армении было два симфонических оркестра, один или два камерных, активно работал Квартет имени Комитаса, Театр оперы и балета имел в своем репертуаре около 50 произведений. Воссоздать тот уровень культурной жизни уже невозможно. Но в 1991 году, создав свой камерный оркестр “Серенада” и сделав его популярным в Европе, в частности в Германии, в Швейцарии, и вместе с ним пройдя свои университеты, Эдуард Топчян уже отчетливо понял свое призвание, – восполнить белые пятна и черные дыры армянской культурной реальности, то есть стать лидером. Таким он и видится нам сегодня – щедро дарящим свой талант и энтузиазм своему народу.

Маргарита РУХКЯН

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Ջութակը` ռոքի ու դասականի արանքում

Karine HarutyunyanMarch 20th, 2013
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Ջութակահար Արամ Ասատրյանը այն 4-5 երաժիշտներից է, որոնք Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբում են 1990-ականներից: Ասատրյանը կարծում է, որ տարիների ընթացքում ֆիլհարմոնիկը շատ է փոխվել. երաժիշտներն աճել են, հնչողությունը` նույնպես: Ըստ նրա` ֆիլհարմոնիկը ազգի և պետության հայելին է, եւ յուրաքանչյուր իրադարձություն վերարտադրվում է երաժշտության միջոցով: 2010-ին, երբ Հայաստան էր եկել Յան Գիլանը, Ասատրյանը տարերքի մեջ էր. նա ոչ միայն ներկա էր լինում Գիլանի յուրաքանչյուր համերգին, այլեւ համերգից հետո ժամանակն անցկացնում էր Գիլանի հետ: Ասատրյանը նաեւ նվագում է Վահագն Պապայանի հիմնադրած«Oaksenham» ռոք խմբում:

-Ջութակը ռոքում սիրո՞ւմ եք:

-Այո, լավ է լսվում: Շատ չեմ սիրել ջութակը ռոքում, բայց վերջերս սկսել է դուր գալ եւ ոչ թե այն պատճառով, որ ես էլ եմ սկսել նվագել, ուղղակի խմբերում`«King Crimson», «Yes», հաճախ են օգտագործում ջութակ, եւ դա ինձ համար մի քիչ անսովոր էր:

 

-Երբեւէ կմտածեի՞ք, որ Յան Գիլանի հետ մեկ բեմում կլինեք:

-Ոչ, դա երազի պես մի բան էր: Նույնիսկ այն պահին, երբ պարզվեց, որ նա Հայաստան է գալու, անհավատալի էր: 1997-ին, երբ առաջին անգամ Գիլանը եկել էր Հայաստան, բոլոր 4 համերգներին էլ գնացել էի, անգամ բախտ էր վիճակվել շփվել հետը: Իսկ այն, որ նրա հետ կհամագործակցենք, կընկերանանք, համերգից հետո ամեն օր միասին կանցկացնենք, աներեւակայելի մի բան էր, որի մասին դեռ երկար կհիշեմ:


-Նկատե՞լ եք, որ ռոքի լսարանը, հատկապես` երիտասարդները մի տեսակ փնտրտուքների մեջ են:

-Նրանք, ովքեր փնտրտուքների մեջ են, մեր ժամանակներում էլ կային: Ռոքի եւ դասականի հանդիսատեսը շատ քիչ է` ի տարբերություն էստրադայի եւ ռաբիսի: Ռոքն ու դասականը այդ առումով նույն կարգավիճակում են: Ռոքի մեջ կոնկրետ տարանջատում կա. կան մարդիկ, ովքեր սիրում են The Beatles, Deep Purple, Led Zeppelin, որոնք The Beatles վրա են մեծացել, մյուսները սիրում են փանկ ռոք, հեւի-մեթալ, եւ այս խումբը, կարծես,  չի սիրում«սանրված բիթլզների» վիճակը, որ ուզում են ինչ-որ մի բանով տարբերվել: Այդ առումով վերջիններս փնտրտուքների մեջ են:

 

-Փորձե՞լ եք դասականի հետ համադրել ռոքի տարրեր:

-Ստեղծել չէ, քանի որ դա նույն բանն է, ինչ կոմպոզիտոր լինելը. եթե տաղանդ ունես, արա, եթե` ոչ, դա վերածվում է հորինելուն: Մեր կոմպոզիտորների մեծամասնությունը հենց դրանով է զբաղված, նրանք ոչ թե գրում են, այլ հորինում: Իսկ ինչ վերաբերում է խառնելուն, ապա ֆիլահարմոնիկ նվագախումբը փորձում է նման ինչ-որ բան անել. ուզում ենք սիմֆո-ռոք մի նախագիծ իրականացնել` ներկայացնելով ռոքի հիթերը՝ գործիքավորված նվագախմբի համար, ինչն աշխարհում բավական ընդունված է:

-Ժամանակակից ռոք խմբերին ծանո՞թ եք: Օրինակ` ամերիկյան «Black Keys» ռոք խումբն այս տարի«Գրեմմի» ստացավ չորս անվանակարգում:

-Ես մի փոքր պահպանողական եմ այս հարցում, ես հին երաժշտություն եմ սիրում ու այն հին մարդկանց, ովքեր հիմա աշխատում են: Նորերին ոչ շատ լավ գիտեմ եւ ոչ էլ այն երաժշտությունն է, որն ինձ դուր է գալիս: Նորերից ավելի շատ մի քանի փոփ արտիստների եմ հավանում, օրինակ` Քրիստինա Ագիլերային: Դասականում էլ եմ պահպանողական եւ նոր երաժշտությունը շատ դժվարությամբ եմ ընդունում:

-Համամի՞տ եք այն կարծիքին, որ, օրինակ, ռոքն ագրեսիա է առաջացնում, իսկ դասականը` հանգստացնում:

-Երկուսն էլ սխալ են: Ով ուզում է ագրեսիվ լինել, նա Մոցարտ լսելիս էլ ագրեսիվ կլինի: Մարդիկ էլ կան, որ հեւի-մետալ լսելիս հաճույք են ստանում եւ հանգստանում: Դա մարդու խառնվածքից է գալիս, եւ ամենեւին էլ կապ չունի, թե ինչ երաժշտություն է լսում:

-Կարելի՞ է ասել, որ կոնցերտմայստերը նվագախմբի դեմքն է:

-Այո: Կոնցերտմայստերը, սովորաբար, իրենից անկախ կազմավորում է նվագախմբի մթնոլորտը: Սովետական այն մտածելակերպը, թե անփոխարինելի մարդիկ չկան, սխալ է. յուրաքանչյուր մարդ անհատականություն է եւ ամեն ինչ իր ձեւով է անում: Բայց, միևնույն է, լավից լավն էլ է լինում:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (2 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Իմ մասին թող պատմի հոբոյը

Karine HarutyunyanMarch 18th, 2013
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Հոբոյահար Աշոտ Գալստյանը Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի«թալիսմանն» է, ֆիլհարմոնիկի «հին»երաժիշտներից: Գալստյանը ֆիլհարմոնիկում է արդեն 27 տարի, 1994-ին նշանակվել է ՀՊՖՆ-ի հոբոյահարների խմբի կոնցերտմայստեր, 2011-ին` նվագախմբի տեսուչ: Գալստյանը, որպես երաժիշտ, իր առաջին քայլերը սկսել է Հայաստանի Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի սիմֆոնիկ նվագախմբում՝ որպես 2-րդ հոբոյահար: Երաժիշտը համարում է, որ յուրաքանչյուր մարդ իր գործիքի միջոցով իր բնավորությունն է ցույց տալիս, եւ երաժշտի մասին ավելի լավ հենց գործիքն էլ կարող է պատմել: Գալստյանը 2008-ին արժանացել է ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչման:

-Հոբոյը նվագախմբում ի՞նչն է լրացնում, երաժշտության ո՞ր «կողմն» է ապահովում:

-Ամեն գործիք ինչ-որ բան լրացնում է, իր առանձնահատուկ տեղն ունի նվագախմբում: Հոբոյը դասվում է մենակատարային գործիքների շարքը: Միայն այն հանգամանքը, որ նվագախմբի բոլոր գործիքները լարվում են հոբոյով, կարելի է հասկանալ նրա ունեցած մեծ դերի մասին:

-Ասում են` ֆիլհարմոնիկում Ձեր առաջին համերգին շատ բարդ ծրագիր եք կատարել` որպես նորեկ, հիշո՞ւմ եք:

-Այո… Նվագախմբում իմ հենց առաջին աշխատանքային օրը ինձ տվեցին առաջիկա համերգի նոտաները: Համերգին շատ լուրջ ծրագիր պետք է կատարվեր. նվագել եմ Չայկովսկու 4-րդ սիմֆոնիան եւ Բեթհովենի Դաշնամուրի 5-րդ կոնցերտը: Իրականում, այո, դա շատ լուրջ եւ բարդ ծրագիր է համարվում, հատկապես սկսնակի համար: Չնայած ինձ համար հեշտ էր այնքանով, որ դիրիժորին սովոր էի: Այդ ժամանակ ֆիլհարմոնիկի /այդ տարիներին դեռ սիմֆոնիկ էր կոչվում/ գեղարվեստական ղեկավարը Ռաֆայել Մանգասարյանն էր` Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի մեր ղեկավարը, ով էլ ինձ հրավիրել էր ֆիլհարմոնիկ:

-Տարիների ընթացքում ֆիլհարմոնիկից երաժիշտների հոսք է գրանցվել, որքանո՞վ է այս փաստն ազդում նվագախմբի աշխատանքների վրա:

-Չէի ասի, որ արտահոսքի պատճառով նվագախմբի որակն ընկել է, քանի որ արտահոսքի հետ մեկտեղ նաեւ ներհոսք է եղել, ինչպես նաեւ սերնդափոխություն: Սակայն, այո, եղել են երաժիշտներ, որոնք ուղղակի գնացել են իրենց կարիերան դրսում շարունակելու, ինչն իհարկե, իր ազդեցությունն ունեցել է նվագախմբի վրա:

-Յուրաքանչյուր գործիք մարդու բնավորության մեջ ինչ-որ գիծ է հաստատում, հոբոյի մասին ի՞նչ կասեք:

-Ես, առհասարակ, հակառակը կասեի` յուրաքանչյուր մարդ իր բնավորությունն է արտահայտում իր գործիքի միջոցով:

-Ժամանակին Դուք նաեւ Անուշավան Տեր-Ղևոնդյանի անվան երաժշտական դպրոցում եք դասավանդել. արդյոք յուրաքանչյուր երաժիշտ կարո՞ղ է իր փորձը փոխանակել գալիս սերնդին:

-Կարծում եմ` այո: Եթե դու իսկապես լավ երաժիշտ ես, քո իմացածն անպայմանորեն կարող ես փոխանցել մյուսներին: Մատուցման ձեւի հարցում էլ տարիների ընթացքում կարելի է հմտանալ:

-Երիտասարդ հոբոյահարների մասին ի՞նչ կասեք, տեսնո՞ւմ եք Ձեզ փոխարինողներ:

-Հոբոյահարների առումով շատ վատ է վիճակը: Ես, համենայն դեպս, չեմ կարող անուններ առանձնացնել: Մեր նվագախմբում այժմ մեկ հոբոյահար պակաս է: Մի քանի երիտասարդներ կան, որոնք գնացել են սովորելու, սակայն չգիտենք` հետ կգան, թե ոչ:

-Ֆիլհարմոնիկի գործիքներն, Աստված գիտի, թե վերջին անգամ երբ են հիմնովին թարմացվել: Մի՞թե գործիքների նոր լինելն այնքան էլ կարեւոր չէ լավ երաժշտություն արտաբերելու համար:

-Որ ասեմ շատ կարեւոր է` շատ քիչ կասեմ: Գործիքի նոր ու սարքին լինելուց շատ բան է կախված: Իրականում գործիքներն ավելի կարեւոր են, քան մեր նախարարությունը կամ ղեկավարությունն է պատկերացնում: Ֆիլհարմոնիկում այժմ գործիքների վիճակն ավելի լուրջ է, քան` կադրերի: 2001-ին Թոփչյանն ինձ համար մի հոբոյ է գնել, եւ մինչեւ այսօր ես այդ գործիքով եմ նվագում, բայց ամենաուշը 6-7 տարի հետո պետք է մտածել գործիքը փոխելու մասին: Ի դեպ, տարեցտարի գործիքներն ավելի լավ որակի են դառնում եւ ավելի թանկանում: Հուսանք` այս տարի ֆիլհարմոնիկի գործիքներն, իրոք, կթարմացվեն:

-Որպես ֆիլհարմոնիկի տեսուչ` ինչ կասեք` դժվար չէ՞ համախմբել նվագախումբը:

-Տեսուչի գործառույթների մեջ է մտնում նվագախմբում կարգ ու կանոնի պահպանումը: Դժվար աշխատանք է, բայց հաճելի: Դժվար է այնքանով, որ մենք` երաժիշտներս, այնքան էլ չենք սիրում կարգ ու կանոնին հետեւել:

-Հնարավո՞ր է, լինելով ընտանիքի հայր, միայն երաժշտության միջոցով «տուն պահել»:

-«Տուն պահելը» լայն հասկացություն է. եթե ոմանք սրա տակ հասկանում են ինչ-ինչ շքեղություններ իրենց թույլ տալ, ապա` այո: Դժվար է միայն երաժիշտ լինելով ընտանիք պահել, բայց տանելի է:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Տրիոյից ֆիլհարմոնիկ` մեկ քայլ

Karine HarutyunyanMarch 14th, 2013
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Տրիոյից ֆիլհարմոնիկ` մեկ քայլ

Թավջութակահար Կարեն Քոչարյանը Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կազմում է արդեն 15 տարի: Երաժշտի ծնողները հավաստիացնում են, որ նա, 3 տարեկանից սկսած, դաշնամուր է նվագել եւ փորձել վերարտադրել այն, ինչ լսել է: Սակայն, երբ Քոչարյանը փորձել է Չայկովսկու անվան դպրոց ընդունվել, ծնողներին տեղի ուսուցիչներից համոզել են, որ նրան ոչ թե դաշնամուրի, այլ թավջութակի բաժինն ընդունեն, ինչի համար շնորհակալ է «համոզողներին»: Քոչարյանը նաեւ Արամ Խաչատրյանի անվան տրիոյի հիմնադիրներից է:

-Թավջութակը հատկապես ո՞ր երաժշտական գործիքի համադրությամբ է Ձեզ դուր գալիս:

-Քանի որ ես նվագում եմ Խաչատրյանի դաշնամուրային տրիոյում, դաշնամուրի եւ թավջութակի համադրությանը ես սովոր եմ: Չնայած, մյուս կողմից, չեմ կարող ասել, թե այդ համադրությունն ինձ դուր է գալիս միայն ականջիս սովոր լինելու համար, քանի որ դաշնամուրը թավջութակի հետ, իրոք, գեղեցիկ է հնչում:

-Երիտասարդներին դասական երաժշտությունը մատչելի դարձնելու համար ի՞նչ է պետք անել:

-Օրինակ` Խաչատրյանի տրիոյում մենք նման մի ծրագիր ենք իրականացնում. Խաչատրյանի տուն-թանգարանում պարբերաբար DVD-ների ցուցադրություն ենք անում, իսկ ցուցադրվում են շատ լավ համերգներ: Ի դեպ, մուտքն ազատ է: Իսկ ֆիլհարմոնիկի դեպքում` շատ ուրախ եմ, որ մեր համերգներին մեծ թվով երիտասարդներ են գալիս, անգամ լինում են դեպքեր, երբ երիտասարդները գալիս են տոմս գնելու, եւ արդեն տոմս չի լինում: Կասեի, որ հիմա դասական երաժշտությունը մեծ թվով երիտասարդ ունկնդիր ունի: Հուսանք` մեզ շատ լավ ապագա է սպասվում այդ առումով, քանի որ շատ կարեւոր է ճաշակի կրթումը երաժշտության միջոցով:

-Մի շարք ոլորտներում իրենց փոխարինողներին «չեն տեսնում», այսինքն` ասում են, որ տարիներ հետո կարող ենք կանգնել փաստի առաջ` նոր /լավ/ մասնագետներ չունենալու պաըճառով: Այս առումով` թավջութակահարների մասին ի՞նչ կասեք:

-Ես մի քիչ մտավախություն ունեմ` երիտասարդ սերնդի հետ կապված, քանի որ երբ մարզերում համերգներ կամ վարպետության դասեր եմ տալիս, տեսնում եմ, որ ջութակահարը եւ դաշնակահարը, այո, գործ ունեն, իսկ ես այնտեղ այնքան էլ անելիք չունեմ, քանի որ 60-70 տոկոս մարզերում մոտ թավջութակահարներ չկան:

-Ձեր կարծիքով` ինչո՞վ է սա պայմանավորված:

-Անկեղծ ասած, չգիտեմ. գուցե ջութակը, դաշնամուրն ավելի ճանաչված գործիքներ են, իսկ թավջութակը` ոչ այնքան: Սակայն մենք այս բացը լրացնելուց հետո ձեռնարկել ենք մի քայլ` յուրաքանչյուր երեխա, ով կնախընտրի ընդունվել թավջութակի դասարան, կստանա կրթաթոշակ` հենց առաջին դասարանից: Պետք է նշեմ նաեւ, որ վերջերս Վանաձորում ստեղծվեց թավջութակահարների դասարան, որտեղ արդեն 5-6 երեխա է սովորում: Շուտով Գավառում եւ Կապանում էլ կստեղծվեն նման դասարաններ:

 

-Գաղտնիք չէ, որ մարզերում մշակութային կյանքն այնքան էլ զարգացած չէ, ի՞նչ պետք է անել մշակույթը Երեւանից «տարհանելու» համար:

-Ինչքան հնարավոր է, պետք է շատ այցելել մարզեր, համերգներով հանդես գալ: Ես գիտեմ, թե այնտեղ ինչ ծարավ են մշակույթի: Ինձ համար շատ հաճելի է նվագել մարզերում, ավելի հաճելի` քան Երեւանում: Այն ուշադրությունը, շնորհակալական զգացումները, որ այդ մարդիկ են ապրում միայն նրա համար, որ դու գնացել ես իրենց մոտ նվագելու, շատ թանկ բան է ինձ համար: Մենք սովոր ենք, որ ամբողջ Հայաստանը կենտրոնացել է Երեւանում, բայց չպետք է այդպես լինի:

-Տրիոյում երաժիշտների թիվն ավելի քիչ է, քան ֆիլհարմոնիկում, անցում կատարելիս խորթություն չե՞ք զգում:

-Չէ, ես արդեն սովորել եմ այդ տարբերությանը: Յուրաքանչյուր ժանր ինձ օգնում է, եւ ես շուտ կարողանում եմ փոխվել մի ժանրից մյուսը: Այն կտավի գործերը, որոնք գոյություն ունեն սիմֆոնիկ երաժշտության մեջ, բնականաբար, տրիոյում` կամերային երաժշտության մեջ, դրանք չկան: Այն հաճույքը, որ ես կստանամ Բրուքների 4-րդ սիմֆոնիան կատարելիս, լրիվ այլ զգացողություն է, սակայն նույն հաճույքը ես ստանում եմ նաեւ Մենդելսոն կատարելիս:

-Մի շարք երիտասարդ կոմպոզիտորներ բողոքում են, որ իրենց գործերը չեն կատարվում, արդյոք այդպե՞ս է:

- Միշտ կարելի է բողոքել, եւ միշտ էլ կգտնվեն մարդիկ, ովքեր կբողոքեն: Կարծում եմ, որ ժամանակակիցներն ունեն հիանալի գործեր, որոնք կատարվում են: Տարբեր կոմպոզիտորների կողմից գրված գործեր տրիոյով մենք թե՛ կատարել ենք, թե՛ պատրաստվում ենք կատարել: Իսկ ֆիլհարմոնիկի դեպքում մի քիչ այլ է. չէ՞ որ այն Հայաստանի թիվ մեկ նվագախումբն է, եւ նրա ցանկացած քայլն ուշադրության կենտրոնում է: Այն, ինչ գրվում է, չի կարող կատարվել, կատարվում է այն, ինչ արժանի է, որ հնչի: Ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը ֆիզիկապես չի կարող հասցնել կատարել բոլոր հայ կոմպոզիտորների գործերը՝ միաժամանակ անդրադառնալով համաշխարհային դասականներին:


-Վերջերս որոշ երաժիշտներ քննադատաբար էին հանդես եկել ֆիլհարմոնիկի նոր երաժիշտների մասին, ըստ որի` երաժիշտներից մեկը համերգի ժամանակ ջուր է խմում, իսկ մյուսը նաեւ ֆալշ է նվագում: Ի՞նչ կասեք այս մասին:

-Ես ոչ մի զարհուրելի բան չեմ տեսնում, երբ որևէ փողային գործիք նվագող երաժիշտ խնդիր է ունենում ջուր խմելու: Ես ինքս շատ համերգների ժամանակ /տարբեր երկրներում/ տեսել եմ, որ ջուր են խմում, քանի որ, կա’մ խախտելով մեր հայկական սովորույթը, թե բեմի վրա ջուր խմել չի կարելի, երաժիշտը ջուր է խմում եւ շարունակում նվագել, կա’մ էլ` չի խմում եւ չի նվագում: Իսկ ինչ վերաբերում է ֆալշ նվագելուն, ապա դա մեր «իրավունքն» է, անսխալ մարդ չկա: Վատն այն է, որ մենք մեր երկրում ինչ-որ բան անելուց հետո փորձում ենք ապացուցել, որ վատ բան չենք անում, ժողովուրդ ջան: Էնրիկն ու Սառան փայլուն երաժիշտներ են: Թողեք տեսնենք՝ հետոն ինչ է լինում, ոչ թե միանգամից անուն կպցրեք` ջուր է խմում, «ֆալշ» է նվագում: Հնարավոր է, որ մարդ մեկ անգամ սխալվում է, բայց դա չի նշանակում, որ նա չի տիրապետում գործիքին: Ի վերջո, ամոթ է պրոֆեսիոնալ երաժիշտին մեղադրել այդպիսի փոքրիկ հարցերում:

-Նման խոսակցություններն ինչի՞ց են սկիզբ առնում եւ, առհասարակ, ո՞ւմ են պետք:

-Լորիս Ճգնավորյանի օրոք մի կարգախոս կար` Հայաստանի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբն աշխարհում միակ` մեկ ազգից բաղկացած նվագախումբն է. գուցե մենք սովորել ենք այդ կարգախոսին, բայց դա պարծենալու բան չէ, քանի որ նվագախումբը հուշանվեր չէ, այլ գործող օրգան: Արդյոք գերմանացիները շեղ աչքեր ունե՞ն: Իհարկե ոչ: Սակայն երբ նայում ենք տեղի նվագախմբին, երաժիշտների մեծամասնությունը շեղաչք է` ճապոնացի, չինացի, կորեացի: Միգուցե հիմա մարդիկ վախենում են, թե ֆիլհարմոնիկը կկորցնի՞ իր դեմքը… Սակայն դրսից մեր նվագախմբում երաժիշտներ ունենալը պարզապես նախ անհրաժեշտություն է եւ հետո` պարծանք:

 

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Ի՞նչ հեռուստացույց եւ ինտերնետ. ես ապրում եմ ի՛մ աշխարհում

Karine HarutyunyanMarch 14th, 2013
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Ալտահար Աիդա Նալբանդյանն արդեն 24 տարի է, ինչ նվագում է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբում. այն ժամանակ նվագախմբի ղեկավարը Լորիս Ճգնավորյանն էր: Նա ալտահարուհի դարձել է իր երաժշտության ուսուցիչներից մեկի խորհրդով, ինչի համար շատ շնորհակալ է նրան: Այժմ դասավանդում է Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայում, ունի դոցենտի կոչում: Նալբանդյանը 1998թ-ին Երևանի քաղաքապետարանի Մանկական ֆիլհարմոնիայում ստեղծել է կամերային նվագախումբ, որի գեղարվեստական ղեկավարն է մինչ օրս: 2010-ին, որպես Մանկական ֆիլհարմոնիայի կամերային նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար, պարգեւատրվել է Երեւանի քաղաքապետի «Երեւան զինանշան» ոսկե հուշամեդալով, իսկ 2011-ին ՀՀ մշակույթի նախարարի հրամանով, որպես ՀՊՖՆ-ի ալտահարների խմբի կոնցերտմայստեր, պարգևատրվել է պատվոգրով:

25 տարվա ընթացքում, ըստ Աիդա Նալբանդյանի, շատ բան է փոխվել ֆիլհարմոնիկի կյանքում: Որակական փոփոխությունները չհաշված` այժմ ֆիլհարմոնիկի հետ այնպիսի երաժիշտներ են համերգով հանդես գալիս, որոնց լսելու մասին այն տարիներին անգամ երազել չէինք կարող:

 

-Ինչո՞ւ ընտրեցիք ալտը, այլ ոչ թե ջութակը, որն այն տարիներին ավելի «մոդայիկ» էր:

-Այն ժամանակ ես բարձրահասակ էի` իմ տարեկիցների համեմատ, և ալտը ձեռքիս համար ավելի հարմար էր: Շատ էի սիրում երաժշտությունը, եւ իմ ուսուցիչներից մեկի խորհրդով էլ ալտն ընտրեցի:

-Ալտը viola-ների ընտանիքին է պատկանում. ճի՞շտ է, որ եթե գիտես ջութակ նվագել, ավելի հեշտ է ալտ նվագել, քան` հակառակը:

-Ալտը տեմբրով տարբերվում է ջութակից: Յուրի Բաշմետը հերքեց այն կարծիքը, թե վատ ջութակ նվագողը լավ ալտահար է: Ալտի վրա էլ տեխնիկապես բարդ ստեղծագործություններ կարող ես նվագել: Ես կասեի` ավելի դժվար է ալտի վրա լավ ձայնով նվագել. հնչողության տեսակետից՝ որակյալ ձայն արտաբերելու առումով, բնականաբար, ավելի դժվար է ալտ նվագել:

-Ի՞նչ ձայն, մեղեդի, նոտա կարող է արտաբերել ալտը, որը գուցե ջութակը չի կարող, կամ` հակառակը:

-Ալտն ու ջութակը ընկեր գործիքներ են: Ես կասեի` ավելի շուտ մեկը մյուսին լրացնում են եւ միմյանցից կախում չունեն:

-Դուք նաեւ Մանկական կամերային նվագախմբի ղեկավարն եք. դժվա՞ ր է, արդյոք, փոքրերի հետ աշխատել, թե՞ հակառակը:

-Եկավ մի պահ, որ ես ինքս էի ուզում նվագախումբ ղեկավարել, բայց, իհարկե, ոչ մեծերի: Մանկական ֆիլհարմոնիայի տնօրենի՝ Ս. Մարգարյանի հետ խոսեցի եւ նրա օգնությամբ ստեղծեցինք նվագախումբը: Երեխաների հետ, այո, դժվար է, բայց երեխաներն այնպիսի աչքերով են քեզ նայում եւ այնպիսի հավատով, որ դժվարությունները տեղի են տալիս: Իրենք հաճույքով քո յուրաքանչյուր խոսքն ընդունում են: Բայց, մյուս կողմից, դժվար է այնքանով, որ սերնդափոխությունը հաճախ է լինում. երեխաները մեծանում, թողնում-գնում են: Ստեղծում ես մի նվագախումբ, ոտքի կանգնեցնում, եւ գալիս է մի պահ, որ նորից պետք է սկզբից սկսես:

-Երեխաների թիվը տարեցտարի պակասո՞ւմ է. շատերն են ասում, որ գալիք սերնդի հարցը լուրջ է:

-Այո, հիմա շատ դժվար է, բայց գալիս են երեխաներ, որոնք հետաքրքրված են երաժշտությամբ:

-Այնուամենայնիվ, դիրիժորությունը չի՞ խանգարում ֆիլհարմոնիկում նվագելուն:

-Ես ինձ դիրիժոր չեմ համարում. ես ստեղծագործում եմ, բայց ավելի շատ սիրում եմ նվագել: Իսկ երեխաներին պարզապես փորձում եմ ծանոթացնել նվագախմբային արվեստին և նվագախմբում աշխատելու գաղտնիքներին:

 

-Եվ քանի որ նաեւ դասավանդում եք, կուզեի ճշտել` երաժշտության ասպարեզում հայերենով մասնագիտական գրականության պակաս չունե՞նք:

-Իհարկե, ունենք: Չնայած ստեղծագործական պրոցեսում շատ կարեւոր է փորձը: Մասնագիտական գրականության պակասը գալիս է լրացնելու համակարգիչը, որի միջոցով կարող ենք գտնել՝ ինչ ուզում ենք: Հիմա սերունդն իրեն ընձեռված այդ հնարավորությունից օգտվելու շատ լավ առիթ ունի, քանի որ մեր ժամանակ անգամ գործերի նոտաները չունեինք:

-Երբ նայում ենք` ովքեր ունեն կոչումներ, եւ ովքեր են ասպարեզում, մի տեսակ` դասականը երկրորդ պլան չի՞ մղվում:

-Այո, սակայն դա նաեւ ժողովրդի կենսամակարդակից է գալիս: Մեզ մոտ դասական այնքան էլ չեն լսում: Օրինակ` աղջիկս թավջութակ է նվագում, եւ մեր տանը հեռուստացույցի գոյության մասին հազվադեպ ենք հիշում, քանի որ նա արդեն (բնականաբար, իմ միջամտությամբ) այլ զբաղմունք ունի: Կուզենայի, որ բոլորը վերջապես հասկանային, որ դասական երաժշտությունը նույնիսկ կարող է հիվանդություն բուժել: Ինչպե՞ս կարող են դասական չլսել… Ախր, դասականը լրիվ ուրիշ աշխարհ է… Դասականը իմ աշխարհն է:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: +1 (from 1 vote)

spacer

Ջութակի լարերի արանքում թաքնված հնչյունների մասին

Karine HarutyunyanMarch 14th, 2013
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Ջութակահար Կարմեն Թոսունյանն արդեն 20 տարի է, ինչ նվագում է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբում /2006-ից` նվագախմբի կոնցերտմայստեր/: Նա ջութակահար է դարձել ոչ թե բախտի քմահաճույքով, այլ երաժշտական դպրոցի տնօրենի «թեթեւ ձեռքով» Smile Տարիներ առաջ, գերազանց հանձնելով քննությունները, Թոսունյանը ցանկացել է ընդունվել դաշնամուրի խմբակ, պարզվել է, որ խմբակի բոլոր տեղերն արդեն «գնված» են: Նա նվագում է նաեւ Վալերի Գերգիեւի նվագախմբում, սակայն ֆիլհարմոնիկը համարում է իր երկրորդ ընտանիքը: 2010-ից Կարմեն Թոսունյանը UNESCO-ի Խաղաղության արտիստ է, իսկ 2012-ին արժանացել է ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչման:

- Ինչպե՞ս եղավ Ձեր մուտքը ֆիլհարմոնիկ:

- Ֆիլհարմոնիկ ընդունվել եմ 1993 թվականին: Ճգնաժամային տարիներ էին Հայաստանի համար, եւ ընտանիքս ապրելու ոչ մի միջոց չուներ, միակ հույսը ես էի: Այդ ժամանակ ես սովորում էի Կոնսերվատորիայում, երկրորդ կուրս էի, բայց ստիպված եղա գնալ աշխատանքի: Չնայած պետք է նշեմ, որ դասախոսս շատ դեմ էր, քանի որ նա ուզում էր, որ ես որպես մենակատար հանդես գայի:

-Այդ ժամանակ Լորիս Ճգնավորյանն էր ղեկավարում ֆիլհարմոնիկը. դիրիժորների փոփոխությունն արդյո՞ք նվագախմբի համար ինչ-որ ժամանակով կանգառ չի հանդիսանում:

-Չէի ասի, քանի որ եթե դիրիժորը լավ երաժիշտ է լինում, շատ հեշտ է անցում կատարելը, նույնիսկ աճ ենք ապրում:

 

-Բեմում կապը Ձեր եւ դիրիժորի միջեւ համերգի կայացման հարցում մեծ դեր է, չէ՞, խաղում:

-Այո, շատ կարեւոր է, որպեսզի զգանք իրար: Մաեստրոն անգամ ասում է` ոնց որ Կարմենն իմ ձեռքի շարունակությունը լինի. ես ինչ զգում եմ, ինքը միանգամից որսում եւ շարունակում է:

-Եվ ինչպես մաեստրոն նվագախումբն է ղեկավարում, այնպես էլ Դուք` ջութակները, սակայն Դուք այս դեպքում ինչպե՞ս եք նրանց ինչ-որ բան «հասկացնում»:

-Այո, իմ եւ նվագախմբի կապը նույնպես պետք է համերգի հենց սկզբից լինի, քանի որ ես ոչ միայն ջութակահարների հետ եմ աշխատում, այլ նաեւ մյուս երաժիշտների: Օրինակ` եթե փողային գործիքների համար դժվար կտոր է լինում եւ նրանց համար կողմնորոշիչ ինչ-որ բան պետք է լինի, անմիջապես ինձ են նայում եւ իմ շարժումներից փորձում գլուխ հանել:

-Ֆիլհարմոնիկը տարվա ընթացքում նաեւ հրավիրյալ դիրիժորներ է ունենում: Նման դեպքերում ամբողջ պատասխանատվությունը Ձե՞զ վրա է լինում:

-Իհարկե, քանի որ ամեն դիրիժոր իր յուրահատուկ ոճն ունի, ձեռքերը: Հրավիրյալ դիրիժորների դեպքում սկզբում մի քիչ դժվար է լինում, բայց փորձերի ժամանակ հունի մեջ ենք ընկնում: Չնայած նրանք 5 օրով են սովորաբար այցելում մեզ, եւ 5 օրը շատ քիչ է` նրանց լիովին ընկալելու համար: Լինում են դեպքեր` ես խնդրում եմ մաեստրոյին, որ այսինչ մարդուն այլեւս չհրավիրի, քանի որ մեզ ծանր էր նրա հետ աշխատելը:

-Ֆիլհարմոնիկը Հայաստանում իր հաստատուն տեղն ունի, սակայն, մյուս կողմից, երաժիշտներին` որպես անհատականություն, այնքան էլ չեն ճանաչում: Ինչո՞վ է սա պայմանավորված:

-Եթե մեր երաժիշտներից յուրաքանչյուրն իր համույթն ունենար` լինի դա տրիո կամ քառյակ, կամ էլ հնարավորություն լիներ` որպես մենակատար հաճախ հանդես գային, այսպես չէր լինի: Նախ` ժամանակի առումով այնքան էլ հարմար չէ, օրինակ, ես ընտանիք ունեմ, փոքրիկ տղա եւ փորձում եմ օրվա մի մասն էլ ընտանիքիս հետ անցկացնել: Բայց, մյուս կողմից, սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին մենք միջազգային փառատոն ենք ունենում, որտեղ էլ մեր երաժիշտները հանդես են գալիս որպես մենակատար:

-Տարիներ առաջ, երբ երեխան 6-7 տարեկան էր դառնում, ծնողները երաժշտական կրթության էին տալիս նրան, բայց հիմա ավելի շատ օտար լեզուներն են տարածված, այնպես չէ՞:

-Այո, երեւի ծնողները հիմա կարծում են, որ երաժշտությամբ ո’չ փող կարող են վաստակել, ո’չ էլ ասպարեզ դուրս գալ: Երաժշտությունը, ցավոք, առաջին տեղը չի գրավում մարդկանց մեջ: Դրա համար էլ տանում են կա’մ համակարգչային ծրագրերի ուսուցման, կա’մ էլ` օտար լեզվի: Բայց օտար լեզուն, իսկապես, միշտ էլ պետք է. մարդ պետք է մի քանի լեզվի տիրապետի: Իմ տղան, օրինակ, 4 տարեկան է, եւ երբ իրեն ես հարցնում եմ, թե ուզո՞ւմ է ջութակ նվագել` միանգամից ասում է` ոչ: Ես սա կապում եմ խանդի հետ, քանի որ երբեմն-երբեմն ես նաեւ տանն եմ պարապում, իսկ ինքն ուզում է, որ իր վրա ծախսեմ այդ ժամանակը:

-Դպրոցում երաժշտության դաս կա, բայց արդյո՞ք նույն դասի անվան տակ չպետք է հասկացվի մի քանի խմբակ` ջութակ, կիթառ, դհոլ…, եւ աշակերտն ինքը ընտրի` որ խմբակին մասնակցի:

-Իհարկե, պետք է լինի, բայց դա գուցե ուսուցիչներից էլ է գալիս: Հիմա մեզ մոտ ճգնաժամ է այդ առումով, քանի որ լավ ուսուցիչներ չունենք: Անձամբ ես չեմ դասավանդում եւ երբեմն ինձ շատ եմ մեղադրում դրա համար, քանի որ շատ բան կարող էի տալ երեխաներին: Իսկ ով կա ասպարեզում, գուցե այդքան էլ պիտանի ուսուցիչ չէ: Դրա համար էլ մաեստրոն ցանկանում է ակադեմիա հիմնել եւ նույնիսկ ասում է, որ պարտադրելու է, որ իր ամենալավ երաժիշտները դասավանդեն այնտեղ:

 

-90-ականներին երիտասարդ երաժիշտների շնորհիվ ստեղծվեց «Սերենադ» կամերային նվագախումբը. Դուք նույնպե՞ս նվագում էիք այնտեղ:

-Այո, մեկ տարի եմ նվագել «Սերենադում»: Շատ ջահել էինք այդ ժամանակ, մեր մեջ էնտուզիազմ, եռանդ ու ուժ կար: Հիմա այդ նվագախմբից 2-3 հոգի են մնացել. բոլորը գնացել են Գերմանիա սովորելու եւ հիմա արդեն այնտեղ էլ ապրում եւ ստեղծագործում են: Ցավոք, հիմա մեր երիտասարդների մեջ այդ էնտուզիազմը չկա, ավելի շատ մտածում են մատերիալիստական բաների մասին:

-Ասում են` յուրաքանչյուր մենակատար չի կարող նվագախմբում հանդես գալ, բայց նվագախմբի գրեթե յուրաքանչյուր երաժիշտ կարող է որպես մենակատար հանդես գալ: Համաձա՞յն եք այս մտքի հետ:

-Այո, դա ճիշտ է: Միայն այն, որ դու լավ տիրապետում ես գործիքին, բավարար չէ նվագախմբում նվագելու համար: Դու պետք է լավ ականջ ունենաս, քանի որ մենակ չես նվագում. դու պարտավոր ես լսել յուրաքանչյուր երաժշտի, որ իրենց հետ նվագես:

-Իսկ ինչպե՞ս ստացվեց, որ Վալերի Գերգիեւի նվագախմբի անդամ դարձաք:

-Գերգիեւի նվագախումբը շատ հետաքրքիր կառուցվածք ունի, այն 44 երկրների լավագույն երաժիշտներից է բաղկացած: Ինձ Գերգիեւը հրավիրեց նվագախումբ: Գերգիեւին հասկանալը բարդ է, պետք է իրեն շատ լավ ճանաչես, որպեսզի իմանաս, թե ինչ է ուզում: Բայց հասկանալուց հետո ընկալում ես, թե ինչ ուժեղ մագնիսականություն ունի այդ մարդը եւ ինչպես է նվագախմբին իր հետ տանում:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer