Archive by Author

Գրեմիակիր երաժիշտները ելույթ կունենան Ֆիլհարմոնիկի հետ

March 24th, 2017
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

2017թ-ի մարտի 26-ին կկայանա «Երեւանյան հեռանկարներ» միջազգային երաժշտական փառատոնի 18-րդ շրջանի բացումը: Մեկնարկը կտրվի լեգենդար ջութակահար, կրկնակի «Գրեմմի» մրցանակակիր Պինկաս Ցուկերմանի ելույթով: Երաժիշտը փառատոնի շրջանակներում Երեւանում հանդես է եկել «Ցուկերման Չեմբըր Փլեյրս» կամերային նվագախմբով եւ «Կամերատա Զալցբուրգ» նվագախմբի հետ: Երեւանում Պինկաս Ցուկերմանը հանդես կգա թավջութակահարուհի Ամանդա Ֆորսայթի եւ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ` դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանի ղեկավարությամբ, Արամ Խաչատրյան համերգասրահում: Ծրագրում` Բրամսի Կրկնակի կոնցերտն է` ջութակի եւ թավջութակի համար եւ թիվ 4 Սիմֆոնիան:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Երևանյան փառատոնի անունը ճանաչելի է ամբողջ աշխարհում

September 13th, 2016
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

«Արամ Խաչատրյան» համերգասրահում այսօր կմենարկի տարվա գլխավոր երաժշտական իրադարձություններից մեկը՝ Երևանյան միջազգային երաժշտական փառատոնը: Սեպտեմբերի 10-ից մինչև հոկտեմբերի 30-ը Հայաստանի Ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը հայաստանցի երաժշստասերներին կներկայացնի դասական երաժշտության լավագույն ստեղծագործությունները ժամանակի ամենահայտնի կատարողների մասնակցությամբ: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ՀԱՖՆ գլխավոր դիրիժոր և գեղարվեստական ղեկավար Էդուարդ Թոփչյանը նշեց, որ 10-րդ հոբելյանական փառատոնի առանձնահատկությունը հանրահայտ դիրիժորների ներկայությունն է. «Այս տարի մեզ հաջողվել է հրավիրել միանգամից մի քանի դիրիժորների: Նման բան նախկինում չէր հաջողվում անել: Երևան կժամանի Վասիլի Սինայսկին, որը ամենահանրահայտ դիրիժորներից մեկն է: Հաջորդ համերգը կղեկավարի Կիրիլ Կարաբից, որը թեև երիտասարդ սերնդի ներկայացուցիչ է, սակայն արդեն մեծ ձեռբերումներ ունի»,- ասաց դիրիժորը: Նա հավելեց, որ ՀԱՖՆ-ը կղեկավարի նաև Դմիտրի Յուրովսկին, որը դիրիժորների հայտնի գերդաստանից է: Փորձառու երաժիշտները ոչ միայն հանդես կգան համերգներով, այլև կանցկացնեն վարպետության դասեր պատանի հայ երաժիշտների համար:

Հատկանշական է՝սեպտեմբերի 20-ին կայանալիք համերգի ժամանակ, որը նվիրված է «Հովարդ Կարագյոզյան» հիշատակի հիմնադրամի 95-ամյակին, ելույթ կունենան ժամանակի ամենահայտնի հայ երաժիշտները՝ Սերգեյ Խաչատրյանը և Նարեկ Հախնազարյանը: Փառատոնի շրջանակներում ՀԱՖՆ-ը՝ Ալեքսանդր Չաուշյանի նախաձեռնությամբ, կմեկնի Ստեփանակերտ, որտեղ ելույթ կունենա Երիտասարդության պալատում: Թավջութակահարը, ինչպես նաև դաշնակահար Նարե Արղամանյանը վարպետության դասեր կանցկացնեն արցախցի երաժիշտների համար:

Էդուարդ Թոփչյանը նշեց, որ այս տասնամյակի ընթացքում փառատոնը մեծ ձեռքբերումներ է ունեցել. «Երևանյան փառատոնի անունը ճանաչելի է ամբողջ աշխարհում: Նվագախումբը, անընդհատ շփվելով բարձրակարգ երաժիշտների հետ, անդադար աշխատելով, դարձել է շատ լավ նվագախումբ. սա ամենամեծ ձեռքբերումն է: Սակայն մենք այս արդյունքի վրա չենք կանգնում»,-ասաց մաեստրոն: Ավանդույթի համաձայն՝ տեղի կունենա նաև հայ կոմպոզիտորների հոբելյաններին նվիրված համերգներ՝ Լևոն Չաուշյանի 70-ամյակը և Առնո Բաբաջանյանի 95-ամյակը: «Նվագախումբը գտնվում է արտակարգ վիճակում: Կարծում եմ՝ այս երեկո ՝ բացման համերգի ժամանակ երաժշտասերները կհամոզվեն դրանում»,- եզրափակեց Էդուարդ Թոփչյանը:

Աղբյուրը

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

ТАНГО – ПРАЗДНИК ДУШИ

June 3rd, 2016
by
under Статьи на русском.
No Comments.

Настоящий праздник – вечер аргентинского танго – в конце прошлой недели подарили ереванцам руководство Филармонического оркестра, Посольство Аргентины в Армении, Конверс-банк и Министерство культуры РА.

В БОЛЬШОМ ЗАЛЕ ИМ. ХАЧАТУРЯНА ЗВУЧАЛИ ЧУВСТВЕННЫЕ, СТРАСТНЫЕ, пронзительные мелодии, которые проникновенно исполняли вместе со струнным составом нашего Филармонического оркестра известные аргентинские музыканты – дирижер и бандонеонист Карлос Буона и пианист Альдо Саралеги. Уже с первых же аккордов произведения “Oblivion” (“Забвение”) знаменитого Астора Пьяццоллы, за которое композитор был номинирован на премию “Грэмми”, по всему залу разлилась мощная положительная энергетика, а волшебная музыка бессмертной мелодии, получившей мировое признание, “Jalouise” (“Ревность”) загипнотизировала всех слушателей, тем паче, что на сцену вышли танцоры и замечательно исполнили это страстное танго, в свое время сводившее с ума весь мир. Впрочем, мелодия эта весьма популярна и в наше время. Кстати, ее песенные версии со словами на разных языках мира исполняют многие вокалисты от Пласидо Доминго до Адриано Челентано.

В концерте прозвучала и знаменитая “Кумпарсита”, которой в этом году исполняется 100 лет. Первоначально она была написана как военный марш и только потом превратилась в танго, став символом всех карнавалов и фестивалей танго. “Кумпарситу” сочинил тогда еще 19-летний студент архитектурного факультета Матос Родригес, который так и не стал архитектором, а переквалифицировался в дипломаты. Впрочем, каким он был дипломатом, уже никто не помнит, а его неподражаемую “Кумпарситу” знают все.

Еще больший восторг у публики вызвали нежное, трогательное, зажигательное исполнение “Либертанго” Пьяццоллы и самое знаменитое аргентинское танго – “Эль Чокло” (“Кукурузный початок”), написанное ресторанным композитором Анжело Виллольдо в 1903 году, приобретшее феноменальную популярность и до сих пор входящее в мировые хит-парады.

В успехе концерта не последняя роль принадлежала Карлосу Буоно: в его руках “инструмент дьявола”, как называют бандонеон, звучал с особым драматизмом. Карлос Буоно гастролирует по всему миру и сотрудничает со многими музыкантами. Только в этом году он дал уже 90 концертов. Ему аплодировали в Вашингтоне, Каракасе, Стокгольме, Риме, Тель-Авиве, Монреале, Мехико, Форталезе… И вот теперь его тепло и восторженно встретили в Ереване. Кстати, по его словам, в Аргентине у него много друзей-армян и он хорошо знаком с армянской кухней, которая ему очень нравится. Музыкант даже знает несколько слов по-армянски. До концерта Буоно рассказал об истории возникновения танго и своем творческом пути.

- ТАНГО, – СКАЗАЛ ОН, – ЭТО СМЕСЬ РАЗЛИЧНЫХ КУЛЬТУР. В АРГЕНТИНУ в свое время приезжали эмигранты из разных стран Европы, Африки, которые привозили сюда свои культурные традиции, в том числе и музыкальные. Со временем они все смешались и в результате появилось танго. Не секрет, что танец родился в публичных домах и изначально был несколько вызывающим. Первоначально его танцевали исключительно мужчины. Позже танго перекочевало в Европу и только тогда приобрело настоящую известность. Но все-таки живость танцу придает популярная музыка, вобравшая в себя фольклорные мелодии Испании, Италии, африканские ритмы. Аргентина тем и славится, что очень интернациональна, и ярким примером этому может служить моя семья. Моя мама была испанкой, отец – итальянцем, супруга – швейцарка, сын женился на немке, дочь вышла замуж за ирландца. Словом, это Аргентина…

Золотым веком танго считаются 1930-е годы прошлого столетия. Именно в этот период появилась целая плеяда музыкантов, пишущих и исполняющих танго. Особенная роль в этом ряду, несомненно, принадлежит Астору Пьяццолле, благодаря сочинениям и аранжировкам которого танго получило новый виток развития. К этому времени возникло даже новое течение – “тангомания” – мода на танец и все то, что с ним связано.

С 1978 года в Аргентине отмечают День танго, который спустя несколько лет стал международным праздником. Он отмечается 11 декабря, в день рождения известного аргентинского киноактера, певца и музыканта Карлоса Гарделя, появившегося на свет в далеком 1890 году, которого называли Королем танго.

В ереванском концерте “Вечер аргентинского танго” приняли участие танцоры, лауреаты различных конкурсов по танцам – Арианна Каоли (кстати, супруга шахматиста Левона Ароняна), Диана Айрапетян (участница шоу-балета “Тодес”), Сурен Мхитарян и Аркадий Стасунцов. Они замечательно исполнили танго – маленькие постановочные спектакли, наполненные эмоциями, страстью и неудержимой энергией.

А между тем ученые утверждают, что танго положительно влияет на мозг и танцующие танго реже страдают от болезней Альцгеймера и Паркинсона. Танец подходит для любого возраста, и даже в 80 лет можно стать профессиональным исполнителем танго. Так что дерзайте!

Лена Галоян


VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Супруга Ароняна и аргентинец Буоно выступят на ереванской сцене

May 30th, 2016
by
under Статьи на русском.
No Comments.

Армяно-аргентинские страсти разыграются на сцене концертного зала имени Арама Хачатуряна с участием выдающихся танцоров и музыкантов Армении и Аргентины. Как обещают участники, вечер обещает быть таким же жарким, как и танго.

Лаура Саркисян, Sputnik.

Пресс-конференция аргентинского дирижера и бандонеониста Карлоса Буоно началась с опозданием на одиннадцать минут. В фойе Ереванской государственной филармонии собравшиеся ждали посла Гонсало Уриолабеитиа. За это время Буоно озираясь на журналисток, улыбнулся и удивленно воскликнул “собрались только женщины”.

Маэстро Буоно, наверное, не успели предупредить, что с журналистами-мужчинами в Армении туго, и они в основном освещают либо экономику, либо политику.

© SPUTNIK/ ASATUR YESAYANTS
Чрезвычайный и полномочный посол Аргентины в Армении Гонсало Уриолабеитиа

Через указанное время подошел посол, улыбаясь, извинился за опоздание, и пресс-конференция началась. Мы тогда не знали, что не он один опоздавший и после почти получасового общения со спикерами, на пресс-конференцию пришла и супруга Левона Ароняна Арианна Каоили.

Немного о Буэно

Буэно родился в Аргентине, мама — испанка, отец — итальянец, его супруга-швейцарка, сын женился на немке, дочь же вышла замуж за ирландца. Он называет свою семейную смесь настоящим танго.

“Это — Аргентина и это — танго”, — делится с журналистами Буоно.

Музыкант добавляет, что в его семье не танцуют, и нет определенного пристрастия к танцу.

“Может потому, что мое утро начинается с музыки танго, во второй половине дня я слушаю танго и вечером уже репетирую танго”, — сказал Буоно.

Известный аргентинец благодарит своих родителей за помощь и поддержку. Он с сожалением и болью отмечает, что всегда столько гастролировал, что в последние дни их жизни не успел попрощаться с ними.

Дирижер и бандонеонист Карлос Буоно в Ереване
© SPUTNIK/ ASATUR YESAYANTS
Дирижер и бандонеонист Карлос Буоно в Ереване

“Я заплатил большую цену за все то, что имею. В прошлом году дал 98 концертов в 27 странах мира, а в Ереване будет мой 90-й концерт в этом году. Однако музыка для меня остается таким же чувством как влюбленность”, — делится маэстро.

Он рассказал, что влюбился в инструмент благодаря запаху одеколона, когда ему было шесть лет. Он с отцом по вечерам часто садился на лавочку возле дома. Аргентинец вспоминает человека, который регулярно здоровался с отцом, и от него пахло одним и тем же запахом, который и впечатлил маленького Буоно.

“Однажды вечером мы с папой пошли на мероприятие, где я на сцене увидел того самого прохожего. В его руках я увидел инструмент — бандонеон”, — признался маэстро.

С тех пор он ни разу не думал о смене своей деятельности, но в беседе с корреспондентом Sputnik Армения признался, что ему могла бы подойти юриспруденция. Больше всего он удивлялся тому, что небо и звезды — везде одинаковы.

Немного о программе

Вечер пятницы обещает быть страстным, ведь помимо музыки, на сцене танцоры Сурен Мхитарян, Аркадий Атасунцев, Диана Айрапетян и Адрианна Каоилипредставят танго.

Арианна Каоили, супруга шахматиста Левона Ароняна
© SPUTNIK/ ASATUR YESAYANTS
Арианна Каоили, супруга шахматиста Левона Ароняна

Каоили призналась что, наряду с шахматами, танцы — это еще одно ее увлечение.

На вопрос корреспондента Sputnik Армения, где и когда познакомились с супругом, известным армянским гроссмейстером Левоном Ароняном, Каоилиответила, “в Испании, на турнире по шахматам, когда ей было девять лет, а ему чуть больше”.

На вечере армяно-аргентинской дружбы прозвучат произведения Астора Пьяццоллы, Якоба Гаде, Мариано Мореса, Эдуардо Ароласа и других композиторов.

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

«Զենք բռնել չգիտեմ, բայց որ պետք լինի՝ կսովորեմ». Էդուարդ Թոփչյան

April 12th, 2016
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Կասկադում, մեկնարկեց «Զինվորիս հետ» խորագիրը կրող բացօթյա բարեգործական համերգ-դրամահավաք, որից ստացված ողջ հասույթը կուղղվի պատերազմում զոհված զինվորների և ազատամարտիկների ընտանիքներին: Համերգ-դրամահավաքը կազմակերպել է Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը՝ գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանի նախաձեռնությամբ: Համերգին մասնակցում է նաև Հայաստանի ազգային ակադեմիական երգչախումբը՝ գեղարվեստական ղեկավար Հովհաննես Չեքիջյանի գլխավորությամբ: Համերգի ընթացքում հնչում են բացառապես հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ:

«Սա մեր՝ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի առաջին ներդրումն է, որն այս անգամ որոշեցինք մեծամասշտաբ համաքաղաքային ակցիայի ձևով անցկացնել: Կնվագենք այն հանդիսատեսի համար, ովքեր կգան միանալու մեր համերգ-դրամահավաքին: Այստեղ երկու կողմերից հանգանակության արկղեր են դրված, ու պիտի խնդրենք, որ մեր համաքաղաքացիները միանան դրամահավաքին: Թեև ես հասկանում եմ, որ սա մեծ օգնություն չէ ստեղծված իրավիճակում, բայց մենք շարունակելու ենք մեր ուժերի չափով, գոնե մեր հոգու հանգստության համար ամեն կերպ մասնակից ու նեցուկ դառնալ սահմանին կանգնած մեր զինվորներին»,- համերգի մեկնարկից առաջ լրագրողների հետ զրույցում ասաց Էդուարդ Թոփչյանը:

Ստացված հասույթը, ինչպես նշեց մաեստրո Թոփչյանը, կտրամադրվի այս օրերին սահմանում զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին. «Մենք երկար ժամանակ մտածում էինք՝ բանակի՞ն ուղարկել հավաքված հասույթը, թե՞ զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին, բայց այսօր բարձրաստիճան ատյանների հետ ունեցած խորհրդակցություններից հետո որոշվեց, որ հանգանակված ողջ գումարները կտրամադրվեն զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին, ինչը մենք սիրով կանենք»:

Կշարունակվի՞ հարաբերական զինադադարը, թե՞ կվերաճի նոր պատերազմի, Էդուարդ Թոփչյանը դժվարանում է պատասխանել. «Ես ինձ շատ վատ եմ զգում, որ չեմ կարողանում սահմանի բերանին կռիվ տվող տղաներին ինչ-որ բանով օգնել: Մեկ-մեկ մտածում եմ, թե ինչի՞ եմ ես հիմա այստեղ: Զենք բռնել էլ չգիտեմ, բայց որ պետք լինի՝ կսովորեմ: Ես երազում եմ, որ էլ ոչ մի հայ մարդ չզոհվի, և դա հիմա կոնկրետ ինձ համար ամենակարևոր առաջնահերթություններից է»:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

ԴԻՐԻԺՈՐԸ ԲԱՐԻ, ԴՐԱԿԱՆ ԲՌՆԱՊԵՏ Է. ԼԻՈՐ ՇԱՄԲԱԴԱԼ

February 29th, 2016
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Գերմանացի դիրիժոր Լիոր Շամբադալը Հայաստանի ազգային ֆիլհարոմնիկ նվագախմբի հետ փետրվարի 26-ին Արամ Խաչատրյան համերգասրահում ներկայացրեցՄենդելսոնյան երաժշտության երեկո: Շամբադալը երրորդ անգամ էր Հայաստանում: Հանրաճանաչ դիրիժորը համերգից առաջ զրուցեց մեզ հետ:

 

Դուք շատ հայտնի և նշանավոր  ուսուցիչներ եք ունեցել: Ո՞վ է ամենամեծ ազդեցությունն ունեցել Ձեզ վրա:
Առաջին հերթին պետք է բաժանեմ իմ ուսուցիչներին: Ես ունեցել եմ կոպմոզիցիայի դասախոսներ և դասախոսներ, ում մոտ դիրիժորություն եմ ուսանել: Իմ կոմպոզիցիայի դասախոսներն են եղել Անրի Դյուտիեն, Վիտոլդ Լյուտոսլավսկին, Վիեննայում ես սովորել եմ Քաուֆմանի մոտ: Մեկ այլ դասախոս էլ Իսրայելում եմ ունեցել, իսկապես հրաշալի կոմպոզիտոր Սերջիու Նատրան: Նա տավիղի համար երաժշտություն գրող ամենահայտնի կոմպոզիտրոն է այսօր: Շատ բարդ է ասել` ով է ամենամեծ ազդեցությունն ունեցել ինձ վրա, շատ բարդ է առանցնացնել որևէ մեկին: Բայց այնուամենայնիվ… երևի Դյուտիեն ամեկարևորն է եղել ինձ համար, որովհետև նա շատ պարզ մարդ էր: Ինձ առաջին դասին մի նախադասություն ասաց. «Ես ֆրանսիացի կոմպոզիտոր եմ»: Նշեց ազգությունը: Բայց դա իր ազգությունը չէր, այլ իր երաժշտության:
Դիրիժորություն սովորելու հարցում ևս շատ դժվար է ասել՝ ով է ամենից մեծ ազդեցությունն ունեցել: Դիրիժորության մեջ դժվար է ուսուցիչ գտնել: Այստեղ կարևոր է ոչ թե այն, թե դու որ ուսումանկան հաստատությունում կսովորես, դու պետք է ոգեշնչող գտնես, մեկին, ով կհավատա քեզ որպես դիրիժորի, դու պիտի գտնես, դու պիտի ընտրես նրան: Սովորաբար ինչպե՞ս է լինում. մենք գնում ենք բուհ և սկսում ենք սովորել մեկի մոտ, բայց դիրիժորության մեջ այդպես չէ. եթե դու իսկապես բարձրակարգ կրթություն ես ուզում, դու պետք է գտնես դիրիժորի, ով քեզ համար ժամանակ կգտնի, դու կհավատաս նրան, և նա կհավատա քեզ: Սա ամենակարևոր բանն է: Ես հիմա օրը 10 անգամ կարող եմ ասել. «Շնորհակալ եմ, Աստված, որովհետև ես դարի լավագույն ուսուցիչներն եմ ունեցել»: Գիտեք, մի անգամ ես նամակ գրեցի Իգոր Մարկևիչին: Այն շենքում, որտեղ ես ապրում էի, ապրում էր նաև մի կին, ով մտերիմ էր Մարկևիչի հետ, նա ասաց. «Արի, մի նամակ գրի, հետո կտեսնենք ինչ կլինի»: Եվ ես գրեցի, գրեցի, որ ես կոմպոզիտոր եմ, որ ուզում եմ սովորել նրա մոտ, և այլն, և այլն: Ընդամենը 3 օր անց նա պատասխանեց ինձ շատ ընկերական. «Եթե ուզում ես գալ, ահա սրանք իմ ազատ օրերն են, խնդրեմ»: Ես արագ գտա Փարիզ տանող գնացքն ու գնացի նրա մոտ: Նա ինձ շատ ջեմ ընդունեց: Ուզում եմ ասել, որ շատ կարևոր է ճիշտ մարդուն գտնելը: Կարլո Ջուլինիին, ով ինձ վրա դարձյալ շատ մեծ ազդեցություն ունի, ես հանդիպեցի Իսրայելում, երբ ընդամենը 19 տարեկան էի: Ես նրա մոտ էի գնացել իմ զարմիկի հետ, նա ինձ ներկայացրեց, և ես ասացի, որ դիրիժորություն եմ սովորում, նա ինձ այսպես վերևից նայեց ու հարցրեց՝ հիմա ի՞նչ ես պարապում: Ես ասացի՝ Հայդնի այսինչ սիմֆոնիան: Ասաց՝ լավ, վաղը նախաճաշին արի մենք կխոսենք այդ մասին: Ես այդ պահին ինձ դրախտում էի զգում, անչափ ոգևորված էի: Դրանից հետո ես նրա չտեսա 10-11 տարի: Եվ մի անգամ, երբ ես Փարիզում էի, պատահաբար աֆիշը տեսա և իմացա, որ Ջուլինին է այնտեղ, ես ներս մտա, նա բեմի վրա էր, երբ մոտեցա նրան, նա նայեց ինձ ու ասաց. «Հայդնի սիմֆոնիան»: Ես նրան անունս նորից պիտի ասեի, բայց սիմֆոնիան նա հիշել էր: Մեծ երջանկություն է նման ուսուցիչներ ունենալը, և շատ մեծ է նրանց ազդեցությունը: Թեև ժամանակի ընթացքում դու դուրս ես գալիս այդ ազդեցությունից: Այո, սկզբնական շրջանում դու կրկնօրինակում ես նրանց, բայց աստիճանաբար ինքնուրույն ես դառնում: Վստահաբար մի բան էլ կարող եմ ասել, երաժշտության հանդեպ իմ վերաբերմունքը գալիս է Ջուլինիից, որովհետև նրա համար երաժշտությունը սրբության պես էր, և նա ճիշտ էր:
Ինչպիսի՞ն են Ձեր և Ձեր ղեկավարած նվագախմբում աշխատող երաժիշտների հարաբերությունները:
Գերմանական նվագախմբում հարաբերությունները դիրիժորի և երաժիշտների շատ հստակ են դրված: Ես երբեմն նրանց հետ խոսելու ժամանակ և հնարավորություն էլ չեմ ունենում: Ես չեմ կարող նրանց հետ ընդմիջման գնալ, ոչ մի դեպքում: Ես նույն ավտոբուսով չեմ գնում, ինչ որ նրանք, այսպես է կարգը, այսպես են հարաբերությունները, սա չի նշանակում, որ դրանք վատ են, մենք շատ ընկերական ենք, շատ հարգալից, բայց այս տարածությունը միշտ կա, դա շատ պարզ է ու միաժամանակ շատ կարևոր: Բայց օրինակ մի բան էլ կա…. համերգից հետո նրանք գնում են միասին խմելու, նշելու, զվարճանալու, իսկ դու միայնակ նստած ես հյուրանոցի սենյակում (ծիծաղում է):  Պատահում է, որ երաժիշտներից մեկը մոտենում է քեզ, որ հարց տա, դու միանգամից ասում ես, որ ժամանակ չունես, որովհետև եթե թույլ տաս հարցեր տալ, կգա հաջորդը, հետո հաջորդը: Սա խաղի է նման, խաղ, որն անհրաժեշտ է այս հարաբերություններում: Երբեմն բռնապետություն է  հիշեցնում այս ամենը: Դիրիժորությունը աշխարհի միակ դրական, բարի բռնապետությունն է: Դու ասում ես ինչ անել և ինչ չանել, հիմնականում` ինչ չանել, իսկ նրանք սիրում են քեզ դրա համար (ծիծաղում է): Դիրիժորի գործը բարդ է մեկ այլ տեսնակյունից ևս, դու հսկայական կազմակերպչական աշխատանք ես կատարում: Եվ չնայած այս ամենին, եթե ես մի քիչ ազատ ժամանակ եմ ունենում, սարսափելի ձանձրանում եմ: Սա հետաքրքրիր աշխատանք է: Սա առաքելություն է, մարդկանց կյանքը ավելի լավը դարձնելու առաքելություն, չասենք լավ, ավելի ճիշտ, մի քիչ ավելի զգացմունքային դարձնելու առաքելություն:
Իսկ երբ Դուք, ասենք, հրավիրյալ դիրիժո՞ր եք:
Մի շատ կարևոր բան կա բոլոր պարագներում: Դու պիտի հավատաս այն ամենին, ինչ անում ես: Եվ երբ դու հավատում ես այն ամենին, ինչ անում ես, դու վարակում ես այդ հավատով մյուսներին: Սա հատկապես նվագախումբ-դիրիժոր հարաբերությունների մասին է: Ես չեմ փորձում բարի երևալ, սիրված լինել բոլորի կողմից: Ես պարզապես այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ: Նվագախմբի բոլոր երաժիշտները գիտեն, որ ես երաժշտության մեջ ազնիվ եմ. սա բավական է, այլևս ոչինչ հարկավոր չէ: Երաժիշտները, որ բաց են, լսող, ինչպես, օրինակ, այստեղ`Հայաստանում, դա հասկանում են, և մենք արդյունավետ աշխատում ենք, բայց, օրինակ, երբեմն բարդ դեպքեր են լինում: Ասենք՝ սկանդինավյան երկրներում: Երբեմն ես ստիպված եմ լինում բարկանալ: Այդ պահերին մեկը հայտնվում է և ասում է` ինչու ես բարկանում, չէ՞ որ սա ընդամենը երաժշտություն է, և ես դրանից կատաղում եմ: Ինչպե՞ս թե ընդամենը երաժշտություն է:
Իսկ ինչպե՞ս է երաժիշտը հայտնվում Ձեր ղեկավարած նվագախմբում, ի՞նչ որակներ պետք է ունենա նա:
Օ~: դա էլ մեկ այլ պատմություն է: Ընտրում ենք: Հնարավոր է մի տեղի համար 25 թեկնածու լինի: Համարներ ենք տալիս նրանց, նվագում են, և ամեն համարից հետո թիվը կրճատվում է 25-ը դառնում դառնում է 10, 5 և այդպես: 15 ազգության երաժիտներ կան հիմա նվագախմբում: Պատկերացրեք` կան մարդիկ, որոնք անգամ գերմաներեն չեն խոսում: Ես կարծում եմ` ազնիվ է այսպես ընտրել երաժիշտներին, թեև պիտի ասեմ, որ երբեմն ընտրությունից հետո առաջին իսկ համերգի ժամանակ մենք հասկանում ենք, որ սխալ ընտրություն ենք արել, ու թեև երաժիտը գիտի իր գործը, բայց նվագախմբի հնչողությունից դուրս է: Պատահում է նաև այսպես:
Ինչպե՞ս եք ընդունում համերգների հրավերներըը, ի՞նչն եք հաշվի առնում շրջագայելիս:
Համերգները… Սա էլ  զուտ օրացույցային պատմություն է: Նախ գրանցում եմ Բեռլինի մեր համերգները, այնուհետև շրջագայությունները և եթե մնում են ազատ օրեր, հաշվի եմ առնում նաև այլ հրավերները: Այստեղ արդեն գործում է «ով առաջինը զանգեց, նա առաջին հյուրընկալողն է» սկզբունքը: Հերթով լրանում են օրացույցի ազատ օրերը: Ու հնարավոր է` որ այդ օրերը լրանան տարիներ առաջ: Օրինակ, երեկ մեզ զանգահարել էին Ալմա-Աթայից և ամրագրեցին օր 2017 թվականի ապրիլի համար: Ահա այսպես է տեղի ունենում այդ ամենը: Գրեթե երբեք չի պատահում դեպք, որ ասեմ` այստեղ ավելի շատ են վճարում, չեղյալ եմ համարում այն մյուս համերգը: Ոչ: Եթե համաձայնվել եմ, ուրեմն համաձայնվել եմ և ոչ մի բան չեմ փոխում: Ճանապարհորդությունները շատ են: Երբեմն դու կորցնում ես, իհարկե, բայց երբեմն էլ այնքան խենթ է այս ամենը: Օրինակ՝ գնում եմ Մեքսիկա մեկ շաբաթով, հետ եմ գալիս Բեռլին, 10 օր հետո դարձյալ թռնում եմ Մեքսիկա, հետո այնտեղից Ճապոնիա, Ճապոնիայից Լոնդոն և…այո, նորից հետ` Մեքսիկա (ծիծաղում է):
Դուք նաև  դասավանդում եք: Արվեստագետները, ովքեր դասավանդում են, երբեմն ասում են, որ դա սպառում է ստեղծագործող մարդուն, ինչպե՞ս է Ձեր դեպքում:
Այո, ես դասավանդում եմ, բայց ոչ համալսարանում, որովհետև ես չեմ հավատում համալասրանական կրթական համակարգին: Դիրիժորների համար նկատի ունեմ: Ես պարզապես վարպետության դասեր եմ տալիս մեկ շաբաթով նվագախմբի հետ: Ես ամեն տարի 4 վարպետության դաս եմ անցկացնում Բեռլինում և 3-4 դաս էլ Իտալիայում: Սա, իհարկե, շատ հոգնեցուցիչ է, բայց այստեղ շատ կարևոր մի բան կա. դասավանդելու մեթոդը: Օրինակ, երբեմն գալիս են դիրիժորները և ասում են` ես սովորեցնում եմ, ու սկսում են այնպես սովորեցնել, ինչպես դա համալսարանում են անում: Ես այս մեթոդը ատում եմ, և սա է պատճառը, որ երբեք համալասրան դաս տալու չեմ գնա: Դու դառնում ես ուսուցիչ, որ նաև դիրիժոր է, բայց դու պետք է լինես դիրիժոր, որ նաև դասավանդում է, շատ մեծ է տարբերությունը այս երկուսի: Ես սովորեցնում եմ ընդամենը իմ փորձը մարդկանց հետ կիսելու սկզբունքով: Սա մի գործընթաց է, երբ դու ինքդ սովորեցնելու ընթացքում սովորում ես: Սովորում ես արտահայտել այն ամենն, ինչ գիտես, որովհետև երբ դու աշխատում ես, դու երբեք ինքդ քեզ չես բացատրում, թե ինչպես ես անում, իսկ սովորեցնելու ընթացքում դու նաև բացատրում ես այդ ամենը և շատ բաներ հենց այս կերպ ես հասկանում:
Ի՞նչ կասեք երիտասարդների մասին: Ժամանակակից երիտասարդ կոմպոզիտորների և դիրիժորների հետ համագործություններին ինչպե՞ս եք վերաբերվում:
Խնդիրն այն է, որ այսօր երիտասարդ դիրիժորները հիմանականում ոչ թե երաժշտությամբ են տարված, այլ իրենց անձով ու կարիերայով: Այսպես է հարցը`  «ես այս գործը չափ կտամ, հետո ինչ կլինի` ինձ չի հետաքրքրում»: Եվ գիտե՞ք, այս մարդը, բացի այդ, նաև ցուցահանդեսների չի գնում, գիրք չի կարդում, արվեստը նրան չի հուզում, նա քաղաքականությամբ էլ չի հետաքրքրվում ու պատմությունն էլ նրան հետաքրքիր չէ, նա միայն շարժում է  դիրիժորական փայտիկը և վերջ, իսկ դա առանց վերը թվարկածների դատարկ է: Ես հիշում եմ, որ առաջին անգամ Ջուլինիի հետ Լոնդոնում էի, երեկոյան հրաժեշտ տալիս ասացի. «Դե լավ, մաեստրո, առավոտյան կտեսնվենք»: Նա շրջվեց և ասաց. «Ոչ, ոչ դու առավոտյան այստեղ չես գա: Կգնաս Բրիտանական թանգարան ու կնայես Սիենայի դպրոցի գեղանկարիչների գործերը, հետո մենք կխոսենք այդ մասին»: Ես այդ պահին իհարկե մտածում էի` ինչու է նա ինձ այնտեղ ուղարկում, բայց երբ երեկոյան մենք զրուցում էինք, նա ինձ այնպիսի հարցեր էր տալիս… պարզ էր, որ նա այնտեղ յուրաքանչյուր նկարի մասին գիտի ամենայն մանրամասնությամբ: Հարցրեցի. «Մաեստրո, ե՞րբ եք այնտեղ եղել»: Նա ասաց. «Երկու շաբաթ առաջ, չորս շաբաթ առաջ, վեց շաբաթ առաջ. ես այնտեղ գնում եմ ամեն անգամ, երբ Լոնդոն եմ գալիս»: Ինձ համար դա ինչ-որ նոր բան էր:
Հիմա դիրիժորների մոտ երկու խնդիր կա: Կան երիտասարդ դիրիժորներ, ովքեր, թվում է, հրաշալի են, տաղանդավոր, երկու տարի ամեն տեղ երևում են և հանկարծ մի ակնթարթում անհետանում են, որովհետև չունեն հենվելու տեղ, իսկ դա ի՞նչն է… նվիրումը, կիրքը:
 Մյուս խնդիրն այն է, որ մեր ժամանակներում բոլորը դիրիժոր են: Ով երբևէ դիպել է  այդ փայտիկին, իրեն դիրիժոր է երևակայում: Մարդիկ չեն ուզում հասակնալ, որ սա լուրջ մասնագիտություն է, որին տիրապետելու համար դու տարիներ շարունակ պիտի սովորես: Կարո՞ղ եք պատկերացնել՝ ի՞նչ կլինի, եթե հիվանդանոցի բոլոր բուժքույրերը որոշեն, որ իրենք բժիշկներից շատ բան գիտեն ու կարող են անել նրանց գործը: Նույն իրավիճակն է: Ես ձեզ օրինակ էլ կարող եմ բերել:  Իցհակ Պերլմանը, գիտեք, աշխարհի լավագույն ջութակահարներից մեկն է, բայց մի անգամ նա որոշել էր չափ տալ: Ղեկավարել էր Չայկովսկու 5-րդ սիմֆոնիան: Մարդիկ դուրս էին եկել և ասում էին, որ դա ահավոր էր: Ու բոլորը իրար հարցնում էին` ինչպե՞ս կարող է այդ վարպետությունն ու երաժշտական զգացողություն ունեցող ջութակահարն այդքան ոչ երաժշտական լինել, երբ դիրիժորական վահանակի մոտ է: Բայց ինչո՞ւ չզբաղվել մասնագիտությամբ, որը դու կարողանում ես: Սա է այսօրվա ամենամեծ խնդիրներից մեկը: Սա համաճարակ է:
Իսկ ի՞նչ կասեք կոմպոզիտորների մասին:
Իհարկե, նույնքան բան չեմ կարող ասել, ինչ դիրիժորների մասին, որովհետև նախևառաջ այդքան տեղեկություն չունեմ, բայց հստակ մի բան կա. հիմա մենք կոմպոզիտորական ճգնաժամի մեջ ենք, և ես առաջիկայի համար լավատես չեմ, որովհետև եվրոպական մշակույթը, այդ թվում նաև երաժշտությունը, հասավ պիկի ու սկսեց անկում ապրել, ճիշտ Հռոմեկական կայսրության պես, կա շատ բան, և մեկ էլ ամեն ինչ ներքև է գլորվում: Ինչո՞ւ: Ոչ ոք չգիտի ինչու: Փաստ է, որ այն մակարդակը չէ, ինչ պիտի լիներ:
 Լավ օրինակներ չկա՞ն:
Դուք նկատի ուենք, որ ես անուննե՞ր ասեմ: Դա ահավոր պատասխան կլինի: Օտտո Կլեմպերին ես կյանքում մի անգամ եմ հանդիպել, բայց միշտ հիացել եմ նրանով: Ուրեմն  նա  շատ չէր սիրում խոսել, ու երբ նրան ձեր այս հարցի պես մի հարց էին տալիս ասում էր. «Ես խոսում եմ միայն մահացած կոլեգաներիս մասին» (ծիծաղում է): Ինչևէ: Իհարկե, ես ունեմ լավ ուսանողներ: Բայց դարձյալ չեմ տեսնում նվիրում: Վերցնում են սիմֆոնիան, ասում են` լավ, մաեստրո, երկու շաբաթից կգամ, ասում եմ` ոչ, երկու շաբաթից դու պատրաստ չես լինի, քեզ երեք ամիս է պետք: Կան նաև ուսանողներ, որ ասում են` մաեստրո ես 4 տարի սովորեցի Ձեզ մոտ, հիմա ի՞նչ եմ անելու:  Բայց սա իմանալը իմ պարտականությունը չէ: Ես չեմ կարող այստեղ օգնել նրանց: Ինչպե՞ս օգնեմ: Ես չեմ կարող նրանց հրավիրել Բեռլինի նվագախմբում աշխատելու, որովհետև այտեղի երաժիշները նրանց պարզապես կուլ կտան: Այո, մի զարմացեք, այնտեղ ձեր երաժիշտների պես բարի չեն, նրանք շատ ագրեսիվ են: Բեռլինում նրանց տաքսի կնստեցնենք և կճանապարհեն օդանավակայան: Ես չեմ կարող հրավիրել ցանկացածին: Այդ պատճառով ես նրանց բոլորին մի խորհուրդ եմ տալիս` ստեղծեք ձեր սեփական նվագախմբերը:  Փոքրից պետք է սկսել հետո աշխատել ու աճել: Թեև պետք է ասել, որ նվագախմբերի  վիճակն էլ այսօր նախանձելի չէ, Գերմանիայում, օրինակ, երկրի միավորումից հետո մինչ օրս 40-45 նվագախումբ է փակվել: Իմ նվագախմբի բյուջեն այս տարի մեկ քառորդով կրճատվել է: Երաժիշտներն ամեն օր այս մասին են խոսում: «Մաեստրո, հանկարծ չթողնեք մեզ, որովհետև եթե Դուք գնաք, նրանք կփակեն նվագախումբը»: Սա է իրավիճակը: Եթե ես թողնեի այս նվագախումբը 5 տարի առաջ, այն ևս արդեն գոյություն չէր ունենա:
Աշխարհը շատ արագ է փոփոխվում, արդեն կայացած նվագախմբի ու նրա ղեկավարի համար ի՞նչ դժվարություններ են ի հայտ գալիս, դժվար չէ՞ պահպանել ստեղծված հեղինակությունը:
Եկեք ես էլ ձեզ մեկ այլ հարց տամ. Բեռլինի բնակչության քանի՞ տոկոսն է դասական երաժտության համերգների գնում: Գիտե՞ք: Երկու տոկոսը: Քանի՞ տոկոսն է գնում թանգարաններ: Զբոսարշրջիկներին չենք հաշվում: Ոչ ավելի, քան մեկ տոկոսը: Նման պարագայում ոչ մի հեղինակության մասին խոսք լինել չի կարող: Կներեք, այսքան բացասական բաներ ասելու համար, բայց դա այդպես է: Ձեր պատկերացրած մշակութային Եվրոպան այնքան էլ այդպիսին չէ: Գիտե՞ք՝ ես վերջերս Իտալիայում ինչի ականատես եղա:  Օդանավակայանի անցակետի աշխատակցուհին,  տեսնելով դիրիժորական փայտիկը, ասում է` սա ի՞նչ է: Հարցնում եմ` իսկ Ձեր կարծիքով ի՞նչ է: Ասում է` դե երևի այն փայտիկներից, որով ուտում են չինացիները: Եվ սա ամենաերաժշտական երկրներից մեկում: Վերջ:
Մենք այդպես չէինք կարծում:
Ի՞նչ եք կարծում, ձեր երկրում դասական համերգի գնացող 40 հազար մարդ կա՞: Կածում եմ` կա: Դա ձեր երկրի համար նույն երկու տոկոսն է: Նույնն է: Նույն իրավիճակն է, ինչ Եվրոպայում: Ես տեսնում եմ՝ դուք չեք ուզում հավատալ: Ես ձեզ մեկ այլ բան էլ կպատմեմ: Այս անգամ Իսպանիայում պատահեց դեպքը: Ես Մադրիդի սուրճի խանութներից մեկում հանդիպեցի մի երիտասարդ պոետի, ով այնտեղ բավականին ճանաչված է: Այս աղջկան համերգի հրավիրեցի: Գիտե՞ք՝ ինչ ասաց նա: Որ առաջին անգամ է դասական համերգի գնում: Նա այնպես էր ցնցված, որ իր սիրային բանաստեղծությունների գիրքը ինձ նվիրեց: Սա էլ ինտելեկտուալ մարդկանց մասին: Եղել են դեպքեր, երբ արվեստագետի, նկարչի համերգ եմ հրավիրել, իսկ նա հիացած դեմքով ասել է` ինչ լավ կլինի, ես վերջապես կտեսնեմ ֆիլհարմոնիկը: Գերմանացիները այսպիսի մարդկանց ասում են Fachidiot` պրոֆեսիոնալ ապուշ:
Նույն իրավիճակն է նաև երաժիշտների մոտ: Միմյանց ներկայացնելիս ասում են` սա բարոկկո երաժշտության մասնագետ է, սա` կլասիկ, սա մոռեդն երաժշտության մասնագետ է: Ի՞նչ է սա նշանակում: Դու կամ երաժիշտ ես, կամ երաժիշտ չես: Գիտեք, սա նաև երաժշտության հանդեպ վերաբերմունքի խնդիր է: Շատ երաժիշտներ, հատկապես երիտասարդ գալիս են և մեկնաբանում են երաժշտությունը: Ես ատում եմ այս բառը՝ ինտերպրետացիա: Ես իմ ուսանողներին գիտեք ի՞նչ եմ ասում: Մեկնաբանությունը այն է, երբ ի վիճակի չես կատարել այն, ինչ գրված է: Ինչ գրված է, արդեն լավ է: Նվագիր՝ ինչ գրված է և վերջ: Եթե դու դա անես, արդեն հրաշալի է: Այդ բառը հնարել են, որ գործը փչացնելը լեգալացնեն: Պետք է թարգմանել` ինչ գրված է՝ կյանքի կոչելով երաժշտությունը: Երաժշտությունը ֆենոմենալ երևույթ է, այն գոյություն չունի ժամանակի մեջ, այն հնչում և ավարտվում է, հայտնվում է և նույն պահին անհետանում: Մի՞թե այսքանը արդեն հրաշալի չէ:
Դուք առիթ ունեցել եք մի քանի անգամ աշխատել հայ երաժիշտների հետ, ի՞նչ կարծիք ունեք, սիրո՞ւմ եք աշխատել նրանց հետ:
Ինչո՞ւ եմ ես Հայաստան գալիս: Ինձ հաճախ են այս հարցը տալիս: Ասում եմ՝ որովհետև սիրում եմ նվագախումբը: Ասում են` իսկ վարձատրությո՞ւնը: Ես պատասխանում եմ` ոչինչ, դա խնդիր չէ: Ես տեսնում եմ որակ: Հատկապես լարայինները հիանալի են: Փորձի ժամանակ հարցրեցի երաժիշտներից մեկին, թե որտե՞ղ է սովորել: Ասաց` այստեղի կոնսերվատորիայում: Իսկապես հաճելիորեն զարմացած եմ: Նշանակում է` ամեն ինչ լավ է: Նաև աճ եմ տեսնում: Ես համեմատում եմ նախորդ այցերիս հետ, որակական զգալի աճ կա:  Միայն թե այստեղ գործիքների խնդիր կա: Որակյալ գործիքներ ունենալը շատ կարևոր է: Ձեր երաժիշտներից շատերը նվագում են հին գործիքներով: Գիտեք, գործիքը մաշվեց, վերջ, հնչողությունն այն չէ, և դա ազդում է որակի վրա: Ինչևէ, դուք հպարտ պետք է լինենք, որ նման նվագախումբ ունեք, մարդիկ շատ դրական են, լավ են նվագում, ինձ դուր է գալիս:
Զրույցը` Մերի Դոլմազյանի և Աստղիկ Հակոբյանի
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: +1 (from 1 vote)

spacer

ՍԻՄՈՆ ՏՐՊՉԵՍԿԻ. «ԱՅՆՔԱՆ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ, ՈՐ ԴԵՄ ՉԵՄ ՏՐՊՉՅԱՆ ԼԻՆԵԼՈՒՆ…»

February 13th, 2016
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

 Մակեդոնացի հանրահայտ դաշնակահար Սիմոն Տրպչեսկին արդեն երրորդ անգամ է այցելում Հայաստան, սակայն Երևանում փետրվարի 12-ին առաջին անգամ ելույթ ունեցավ սոլո ծրագրով։ Մինչ այդ հայ հանդիսատեսը Տրպչեսկուն տեսել էր մրցութային համերգների ծրագրերով, սակայն դա չէր խանգարել, որպեսզի  դաշնակահարը հաճելի տպավորություն թողնի երևանցի ունկնդրի վրա և ապահովի դահլիճի լիությունը։

    Էդուարդ Թոփչյանի ղեկավարությամբ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը Տրպչեսկու հետ  կատարեց Պրոկոֆևի «Նախերգանքը հրեական թեմաներով» և Դաշնամուրի թիվ 1 և 3 կոնցերտները։ Աշխարհով մեկ տասնյակ նվագախմբերի հետ ելույթ ունեցած Տրպչեսկին նշում է, որ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ ինքն իրեն շատ ներդաշնակ է զգում։ «Շատ ուրախալի է, որ ձեր երկրում նման պրոֆեսիոնալ երաժիշտներ կան, ովքեր սիրում են իրենց աշխատանքը և ամբողջովին տրվում երաժշտությանը», – ասաց Տրպչեսկին։
    Էդուարդ Թոփչյանի կարծիքով՝ Տրպչեսկու այցելությունը Հայաստան անչափ գնահատելի է, քանի որ դաշնակահարի իրական հոնորարը Ֆիլհարմոնիկը չի կարող վճարել։ «Հավանաբար նմանություն կա մեր երկու երկրների երաժշտության միջև, որ նա այսքան սիրում է Հայաստանը ու հայերին և միշտ ձգտում է այցելել մեզ»,- հավելեց Թոփչյանը։
    Ըստ Սիմոն Տրպչեսկու՝ ինքը Հայաստան այցելելու շատ պատճառներ ունի։ «Մակեդոնիան և Հայաստանն իրենց պատմությամբ և մշակութային հարստությամբ նման երկրներ են, այնպես որ ես այստեղ ինձ միշտ հարազատ եմ զգում։ Անցյալ այցելություններիս եղել եմ Գառնիում, Գեղարդում, Սևանում, ինչի շնորհիվ էլ ավելի խորն եմ ընկալել Հայստանի պատմությունը»,- նշում է արտիստը։ Կին և վեցամյա դուստր ունենալով՝ Տրպչեսկին կատակում է, որ Երևան է գալիս այստեղի գեղեցիկ աղջիկներից իր համար հարսնացու ընտրելու։ «Ես այնքան շատ եմ սիրում Հայաստանը, որ դեմ չեմ անգամ Սիմոն Տրպչյան լինելուն,- ասում է դաշնակահարը` հավելելեով,- բայց երևի պետք է հիասթափեցնեմ. իմ մեջ հայի արյուն չկա, ծնողներս մակեդոնացիներ են»։
    Ցանկանալով այս անգամ տրվել մայրաքաղաքային կյանքին և ծանոթանալ Երևանի տեսարժան վայրերին՝ Տրպչեսկին մեկ օր ևս մնալու է Հայաստանում։ Հայաստանից հետո դաշնակահարը մեկնելու է հայրենիք, իսկ հետո Մեծ Բրիտանիա՝ Լոնդոնում և Լիվերպուլում շարունակելու իր համերգային շրջագայությունը։
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: +1 (from 1 vote)

spacer

Ֆիլհարմոնիկի հրավերով երկու աշխարհաքաղաքացի Հայաստանում

February 8th, 2016
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Անվանի ջութակահար, դիրիժոր Վլադիմիր Սպիվակովը ժամանակին «Առավոտի» հետ զրույցում ասել էր, թե ինքը աշխարհաքաղաքացի է: Այդ «տիտղոսը», շատերին է հարմարում: Վերջին շրջանում հաճախ ենք հանդիպում Հայաստան հյուրախաղերի ժամանած աշխարհաքաղաքացի արվեստագետների: Նրանց թվում են Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի (գեղարվեստական ղեկավար եւ գլխավոր դիրիժոր՝ Էդուարդ Թոփչյան) հրավերով Իսպանիայից Երեւան ժամանած ճանաչված դիրիժոր Մանուել Էրնանդես-Սիլվան եւ կոնտրաբասահար Նազարեթ Քյուրքչյանը: Վերջինս շուրջ 30 տարի բնակվում է Իսպանիայում, իսկ մասնագիտական կրթություն ստացել է Երեւանի, Սանկտ Պետերբուրգի եւ Փարիզի կոնսերվատորիաներում: Մեզ հետ հետ զրույցում Էրնանդես-Սիլվան ասաց, որ ինքը Վենեսուելայից է, նշելով, թե սրտով իսպանացի, հոգով՝ վենեսուելացի: Հայազգի կոնտրաբասահարն էլ ասաց՝ միանշանակ հայ է, բայց ավելի շատ ապրել ու ստեղծագործել է Իսպանիայում: Այս երաժիշտների համագործակցությունը տարիներ առաջ սկսվել է հենց Իսպանիայում: Նրանք հաճախ են միասին համերգների մեկնում այլ երկրներ: Մանուել Էրնանդես-Սիլվան ներկայումս Մալագայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի գլխավոր դիրիժորն ու գեղարվեստական ղեկավարն է, ինչպես եւ Անդալուսիայի նվագախմբի երաժշտական ղեկավարը: Մեր հայրենակիցն էլ նշեց, որ դասավանդում է Իսպանիայի կոնսերվատորիաներում, ինչը զուգահեռում է համերգային գործունեության հետ: Ծանոթանալով դիրիժորի ստեղծագործական գործունեությանը, նկատեցինք, որ նա ղեկավարել է իսկապես աշխարհահռչակ այնպիսի կոլեկտիվներ, ինչպիսիք են Վիեննայի, Պրահայի սիմֆոնիկ, Սեուլի, Չեխիայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբերը: Հաճախ չէ, որ կոնտրաբասը հանդես է գալիս որպես մենանվագ գործիք, դրա համար էլ մեր զրուցակիցներից հետաքրքրվեցինք՝ ինչպիսի՞ն է այս «հսկայի» ճակատագիրը եվրոպական երկրներում: «Եվրոպայում ավելի տարածված է կոնտրաբաս սովորելը: Ես դա փաստում եմ՝ ելնելով իմ մանկավարժական գործունեությունից եւ իհարկե՝ տարբեր երկրներում անցկացրած վարպետության դասերից»,- ասաց Նազարեթ Քյուրքչյանը: Նա հավաստիացրեց, թե հրավերի դեպքում մեծ սիրով նման գործունեություն կծավալի նաեւ Հայաստանում: Հարցին, թե ինչ վերաբերմունք ունի Իսպանիայի կառավարությունը դասական երաժշտարվեստի հանդեպ, մեր զրուցակիցները հավաստիացրին, թե յուրաքանչյուր տարի մշակույթին հատկացվում է X գումար, որը կոնկրետ ուղղություններով եւ չափով հատկացվում է շրջաններին: Ի վերջո, կոնկրետ շրջանի ղեկավարն է որոշում երաժշտարվեստին, թատերարվեստին, կինոյին եւ մյուս ոլորտներին ինչ չափով հատկացումներ կատարել: Հետաքրքրությանը՝ իսկ մշակույթի նախարարությունը չի՞ միջամտում, դիրիժորը պատասխանեց. «Այդ կառույցը ֆինանսների հատկացմամբ բացարձակ չի զբաղվում»: Իսկ թե դասական երաժշտական կրթությունն ինչպես է կայանում Իսպանիայում, հայ երաժիշտը պատասխանեց. «Մեծ ուշադրություն է դարձվում երեխաների գեղագիտական ճաշակի զարգացմանը: Գոնե տարվա 4 եղանակներին մեկ անգամ անցկացվում են ուսուցողական համերգներ: Նպատակն է՝ պատրաստել ապագա պրոֆեսիոնալ ունկնդիր: Երաժշտական մասնագիտական հաստատություններում էլ սովորում են եթե ոչ տաղանդավոր, ապա միանշանակ շնորհալի երիտասարդներ»: Իր գործունեության ընթացքում մոտ 20 նվագախումբ ղեկավարած Մանուել Էրնանդես-Սիլվան նշեց, որ նվագախումբը մի ամբողջություն է, որտեղ շատ կարեւոր են անձնական հարաբերությունները՝ յուրաքանչյուր երաժշտի հետ: «Գործունեությանս ընթացքում կամա թե ակամա շփվել եմ տարբեր ազգերի երաժշտության հետ: Օրինակ, բազմիցս ղեկավարել եմ Խաչատրյանի ստեղծագործությունները, բայց համոզված եմ, որ հայկական նվագախումբը դրանք այլ կերպ կմեկնաբանի: Այնպես որ, դիրիժորներն էլ սովորելու բան ունեն այլ ազգերի երաժիշտներից»:

 

 

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)

spacer

Իսպանական մամուլի անդրադարձը Էդուարդ Թոփչյանի ղեկավարությամբ Մալագայի սիմֆոնիկ նվագախմբի համերգին

November 25th, 2015
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Շատերին է հայտնի Մալագայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի երկացանկի հանդեպ առանձնահատուկ վերաբերմունքը:  Սա յուրահատուկ շքեղություն է հաղորդում համերգներին և այնքան շոշափելի է, որ դիրիժորական փայտիկը երբեմն սկսում է երկրորդական դեր խաղալ` զգալով իր անպարտությունը:

Նորություն է, թերևս, դիրիժորի և նվագախմբի համագործակցությունը, որի նպատակն է ներկայացնել հագեցած և համապարփակ ծրագիր: Այսպիսին էր անցյալ հանգստյան օրերի համերգը, որի ընթացքում յուրահատուկ դեր խաղաց Սերվանտեսի սրահում հավաքված հանդիսատեսը: Շատերս կհրաժարվեինք նվագացանկի այլ համերգների հեռանկարներից, միայն թե կարողանայինք հայտնվել մշտական այցելուներով լցված այս թատրոնում:

Որոշակի առումով վերոնշյալ համերգը կարծես մարտահրավեր լիներ: Երաժիշտների և մաեստրո Էդուարդ Թոփչյանի կատարած  հիանալի աշխատանքը արդարացրեց ներդրած ջանքերը: Երիտասարդ հայ դիրիժորը հաճելի տպավորություն գործեց ինչպես դիրիժորական փայտիկի հետ աշխատելու իր վստահությամբ, այնպես էլ Մալագայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի ելույթի վրա իր ներգործությամբ:

Հզոր հնգյակի սյուներից մեկը և Չայկովսկու աշակերտը` Ռիմսկի-Կորսակովը, խմբի ամենաերկարակյաց կոմպոզիտորն է և հայտնի է իր սիմֆոնիկ շարանվագներով, որոնցից առանձնանում է Շահրազադեն` համերգասրահներում ամենաշատ հնչած և ստուդիաներում ամենահաճախ ձայնագրված ստեղծագործությունը: Չորս մասից բաղկացած շարանվագում մաեստրո Թոփչյանն ընդգծեց ստեղծագործության ուժեղ և հակասական բնույթը, որ պատկերում է փոփոխական ժամանակների էջերը: Մենակատար մասնակիցների խումբը գլխավորում էր Ֆիլհարմոնիկի առաջին ջութակ Անդրեա Սեստակովան:

Ալեխանդրո Ֆերնանդես

Շահրազադը, հիմնված լինելով հարուստ գործիքավորման վրա, պրեմիերայի օրվանից իսկ եղել է Ռիմսկի-Կորսակովի ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը: Շահրազադի հիմքը սիմֆոնիկ շարանվագային կառուցվածքն է, մասնավորապես` «Հազար ու մի գիշեր»-ում Շահրիյար սուլթանին գլխավոր հերոսուհի Շահրազադի պատմած հորինվածքները: Հետաքրքիր է, որ Ռիմսկի-Կորսակովի ցանկությունն այն էր, որ հանդիսատեսը չփորձի ստեղծագործության ամեն մասի հետ զուգորդել «Հազար ու մի գիշեր»-ի պատումները: Այդ իսկ պատճառով նա անվանումները փոխարինեց ժամանակային հղումներով, չնայած արդյունքում վերջիններս զուգորդվում են վերնագրերի հետ, ինչպես օրինակ «Կալենդար արքայազնի պատմությունը» կամ «Սիմբադի ծովն ու նավը»: Չնայած բոլոր գործիքների կարևորությանը` ստեղծագործության գլխավոր հերոսները երկուսն են. մի կողմից սուլթանը` ֆագոտների և հոբոյների կատարմամբ, իսկ մյուս կողմից` արքայադուստր Շահրազադը` ջութակների հնչողությամբ: Առաջին ջութակ Անդրեա Սեստակովայի կատարումն ավելի ընդգծեց Մալագայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի մեծ արժեքը:

Երկրորդ մասում ներկայացվեց մեկ այլ դասական գործ` Չայկովսկու 6-րդ սիմֆոնիան: Չնայած պրեմիերայի օրը այն մնացել էր չհասկացված` քչերն էին տեղյակ, որ դա հանճարի երաժշտական հրաժեշտն է, որից մի քանի օր անց նա ինքնսպան եղավ: Ինչպես Մալերի` ճակատագրին և մահվանը նվիրված 6-րդ սիմֆոնիայում («Ողբերգական»), այստեղ նույնպես Էդուարդ Թոփչյանը հանդիսատեսի առջև բացում է Չայկովսկու ողջ ոգեղենությունը: Անհնար է չնկատել հանդիսատեսի հիացմունքը հայ դիրիժորի մանրակրկիտ աշխատանքով: Սա չորս մասից կազմված գործ է (չնայած ի սկզբանե նախատեսված էին առաջին երեքը), որի գագաթնակետը մի առանձնահատուկ ռեքվիեմ է: Գեղեցիկ է դանդաղ և մերկ նախաբանը, որն իր տեղն է զիջում էլեգանտ և խնամքով մշակված վալսին: Մաեստրո Էդուարդ Թոփչյանը հիանալի հոբոյների և լարային ու փողային գործիքների հմուտ համադրությամբ հասցնում է սիմֆոնիայի կ ավարտին, որպեսզի սկսի վերջին` ի սկզբանե չնախատեսված մասը: Ողբերգական և սրտառուչ մեկնաբանություն, որում Էդուարդ Թոփչյանի շնորհիվ Մալագայի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը գերազանցեց ինքն իրեն:

Ալբերտո Ֆերնանդո Լոպես 

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 5.0/5 (2 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: +1 (from 1 vote)

spacer

ԴԱՍԱԿԱՆ ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅԱՆ ՄԱՏՈՒՑՈՒՄԸ ՉՊԵՏՔ Է ՇՈՈՒԻ ՎԵՐԱԾԵԼ

September 18th, 2015
by
under Հայերեն հոդվածներ.
No Comments.

Հարցազրույցՙ մաեստրո Էդվարդ Թոփչյանի հետ

Նախորդ շաբաթվա համարում գեղեցիկ մի հոդվածով անդրադարձել էինք օգոստոսի 8-ին Լիբանանի Բեյթեդդինի պալատում Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի տված շքեղ համերգինՙ լիբանանահայ երաժշտագետ Միմի Հ. Յոզկաթյանի գրչով: Հոդվածագիրը համերգից մեկ օր առաջ հարցազրույց է ունեցել նվագախմբի գեղղեկ եւ գլխավոր դիրիժոր Էդվարդ Թոփչյանի, ինչպես նաեւ հիշյալ համերգում փայլուն ելույթ ունեցած ջութակահար Սերգեյ Խաչատրյանի հետ: Ստորեւՙ գլխավոր դիրիժորի, իսկ հաջորդիվՙ Ս. Խաչատրյանի հետ հարցազրույցները:


 

- Մաեստրո, ո՞րն է Ձեր հավատամքը, կրեդոն, գլխավոր դավանանքը:

- Դուք նկատի ունեք հենց այս համերգի հետ կապվա՞ծ:

- Ոչ, Ձեր անձի, կյանքի Ձեր կրեդոն:

- Գլխավորապես ազնիվ արվեստագետ լինելը, մնալը եւ անընդհատ ձգտելը հնարավորինս լավ ձեւով երաժշտություն կատարել:

- Բեյթեդդինի միջազգային փառատոնը ի՞նչ նշանակություն ունի Ձեզի եւ Ձեր նվագախումբին համար:

- Ընդհանրապես յուրաքանչյուր ելույթ շատ-շատ կարեւոր է: Ես յուրաքանչյուր համերգի, բնականաբար նաեւ իմ համերգին լուրջ եմ մոտենում, եւ հիմա շատ ուրախ եմ, որ մենք Բեյթեդդինի փառատոնին պետք է ելույթ ունենանք: Ես գիտեմ, որ դա Միջին Արեւելքի ամենակարեւոր երաժշտական միջոցառումն է, շատ պատիվ է այնտեղ ելույթ ունենալը, միշտ մեծ երաժիշտներ են այնտեղ ելույթ ունենում, եւ շատ ուրախ եմ, որ մենք հրավիրված ենք եւ շատ ուրախ եմ, որ հենց Սերգեյ Խաչատրյանի հետ միասին ենք:

- Դուք 2000 թ.-էն ի վեր շառավիղն եք մեծ երաժիշտներու եւ նվագավարներու: 15-ամյա ոչ շատ հեշտ ճանապարհ մը, որուն ընթացքին անդուլ կերպով շարունակեցիք վերակազմավորել եւ վերարժեւորել նվագախումբը: Ո՞վ էր էդուարդ Թոփչյանը 15 տարի առաջ եւ ո՞վ է ան այսօր:

- Բոլոր ժամանակներում էլ Էդ. Թոփչյանը մարդ է, որը շատ է սիրում երաժշտությունն ու իր գործը եւ ձգտում էր եւ հիմա էլ ձգտում է կատարելության: Այսինքնՙ շատ լուրջ եմ մոտենում ամեն ինչին, ինչ որ ես կանեմ, եւ անընդհատ ձգտում եմ, փորձում եմ, որ զարգանամ եւ կարողանամ զարգացնել այն, ինչը իմ շուրջն է:

- Դուք մասնագիտությամբ ջութակահար եք: Ո՞ր գործոնները Ձեզ մղեցին խմբավարության. գիտակցելո՞վ, որ անհրաժեշտորեն պետք է արհեստավարժ նվագախումբ եւ միջավայր այդ փորձառությունը ձեռք ձգելու համար:

- Ես ջութակահար եղած ժամանակս էլ ընդհանրապես սիրում էի երաժշտությունը, եւ երաժշտական առումով մտահորիզոնս մեծ էր, որովհետեւ հետաքրքրվում էի բոլոր ժանրերով: Շատ լավ գիտեմ ե՛ւ դաշնամուրային երաժշտություն, ե՛ւ ամեն ինչ երաժշտության մեջ, ամեն ինչ չասենքՙ ինչ-որ հնարավոր է, շատ էի սիրում օպերաներ եւ շատ էի սիրում սիմֆոնիկ երաժշտություն, անընդհատ լսում էի, անընդհատ սովորում էի, պարտիտուրներ էի սովորում, թեեւ բոլորովին նպատակ չունեի դիրիժոր լինելու: Եվ եկավ մի օր, որ ստեղծվեց իմ կամերային նվագախումբըՙ «Սերենադը», եւ քանի որ դրանից առաջ ես միշտ իմ ընկերների հետ տարբեր կամերային ձեռնարկներ էի անում եւ այնտեղ նվագում էի իրենց հետ եւ մի քիչ իրենց խորհուրդներ էի տալիս, թե ինչպես նվագեն, եւ կարծես մի քիչ էլ ղեկավարում էի, էդ կամերային նվագախումբը, որ ստեղծվեց, իմ ընկերները որոշեցին, որ ես ղեկավարեմ: Եվ կամաց-կամաց դարձա դիրիժոր, կամաց-կամաց ավելի լուրջ սկսեցի մոտենալ դրան, կամաց-կամաց սկսեցի սովորել ամեն ինչ, ինչ որ անհրաժեշտ էր դիրիժոր դառնալու համար, եւ դարձա, որովհետեւ համենայնդեպս շատ կապված էի երաժշտության հետՙ սիմֆոնիկ երաժշտության եւ օպերային:

- Այսօր կարո՞ղ ենք ըսել, թե մաեստրո Թոփչյանը մշակած է եւ ունի իր ուրույն conducting style-ը, le geste du chef-ը, նվագավարելու կերպը կամ ոճը: Կարելի՞ է ուսուցանել զայն եւ արդյոք կա՞ նվագախումբ ղեկավարելու փիլիսոփայություն:

- Այո, կարելի է ուսուցանել եւ պետք է ուսուցանել: Դե գիտեք, ամենակարեւորըՙ ժեստը, լուրջ բան է, բայց միշտ ավելի կարեւոր է հասկանալը, թե ընդհանրապես ինչու ես դու դիրիժոր, ընդհանրապես ինչ ես ուզում դու անել, ինչին ես ուզում հասնել, եւ դրանից հետոՙ քո երաժշտական մոտեցումները: Երբ մարդ շատ հստակ գիտի պարտիտուրում ամեն գրված նոտան եւ գիտի ամեն նոտայի հետ ինչպես վարվելը, ինչպես ներկայացնելը, այլ խոսքովՙ ընդհանուր կոնցեպտը ունի եւ, պարզ է, մի քիչ էլ փորձառություն, լավ սովորել է, եւ լավ գիտի, ապա, ինչպես շատ մեծ դիրիժորներ են միշտ ասումՙ ձեռքերը այդ ամենը ցույց կտան: Դրա համար նայում ես ու տեսնում, որ ամեն դիրիժոր մի ձեւով է չափ տալիս, ժեստերը ինչ-որ մի տեսակ են: Մեծ դիրիժորներին եթե համեմատենք իրար հետ, բոլորը շատ տարբեր են, բայց բոլորը հասնում են բացառիկ (մեծերի մասին է խոսքը) արդյունքի, եւ զարմանում ես, ասենք, մի դիրիժորը գալիս է, կանգնում նույն նվագախմբի առաջ, եւ դեռ ոչինչ չի արել, բայց մի շարժումից նվագախումբը լրիվ մի ուրիշ տեսակ է հնչում:

- Ինչպե՞ս կարելի է ձեռք բերել ուրույն շարժուձեւՙ առանց sensational (զգայացունց) կամ spectaculaire (հանդիսանքային, ցուցադրական) ըլլալու:

- Գիտեք, ընդհանրապես այդ ուղղությունը, որը հիմա դասական երաժշտության մեջ կա, որ համերգները վերածվեն շոուի, ես դրան շատ դեմ եմ, եւ իմ սիրելի դիրիժորներից որեւէ մեկը, նույնիսկ Հերբերտ ֆոն-Կարայանը, որը շատ էսթետիկ տեսք ուներ բեմի վրա եւ ասես ամեն ինչը մշակված էր, երբեք նրա համերգները շոուի չվերածվեցին: Նա արտակարգ լուրջ էր մոտենում ամեն ինչին: Ասում ենՙ երբ Բեթհովենի 5-րդ սիմֆոնիան 500-րդ անգամ նույն նվագախմբով նվագում էր, նորից յոթ փորձ էր անում: Դրա համար էլ շատ կարեւոր է երաժշտության էությունը, եւ ընդհակառակըՙ այն մարդիկ, ովքեր փորձում են համերգը վերածել շոուի, ինձ վրա շատ անլուրջ տպավորություն են թողնում: Նրանք երբեք պատմության մեջ չեն մնալու: Կարող է տվյալ ինչ-որ մի երկրում, ինչ-որ մի քաղաքում, ինչ-որ մարդիկ դրանով հետաքրքրվեն, բայց դա հեռուն գնացող բան չի:

- Կուզեմ այստեղ մեջբերել մաեստրո Օհան Դուրյանի մեկ բնութագրումը, երբ կըսէՙ դիրիժորը պետք է լինի ուրիշ աշխարհից, դիրիժորի արվեստը շոու չէ, ան հոն է տալու միայն կոմպոզիտորի միտքն ու զգացումները եւ արարելու իր ստեղծագործությունը: Մաեստրո, Դուք որպես այդպիսի՞ն ճանչցաք զինք:

- Ես Օհան Դուրյանի հետ շատ մտերիմ եմ եղել: Նա չափազանց սկզբունքային մարդ եւ երաժիշտ էր, եւ իսկապես իր համար միշտ կարեւորը մնաց երաժշտությունը, նոտաները. ո՛ր նոտան ո՛ւր պիտի գնա: Շատ բծախնդիր ու շատ սկզբունքային էր բոլոր հարցերում, ինչպես մարդկային հարաբերություններում: Գիտեք, գուցե տարօրինակ հնչի, եթե ասեմ, որ նա մինչեւ ուղնուծուծը նվիրված էր երաժշտությանը: Բայց իսկապես ինքն այդպիսին էր: Օրինակ, կան մարդիկ, գիտե՞ք, որոնք տարբեր նպատակներով են երաժիշտ դառնում: Սակայն Օհան Դուրյանը երաժիշտ էր, որովհետեւ ինքը առաջին հերթին շատ էր սիրում երաժշտությունը:

- Ղեկավարել մինիմալ շարժուձեւով. օրինակՙ Կարայանի, Դուրյանի, Կուրտ Մազուրի նման մատներու ծայրով, դիմագիծի արտահայտություններով: Ըստ Ձեզի, նվագախումբ մը ի՞նչպես կհարմարի եւ կընկալե այդ կերպերը:

- Ես մի ուսուցիչ ունեի, որը շատ հայտնի դիրիժոր էրՙ Մելո Սանտին, օպերային դիրիժոր էր. ինքը ինձ միշտ ասում էր մի բան. քիչ, փոքր շարժումներ արա, երբ դու անընդհատ ակտիվ կշարժվես, երաժիշտները կդադարեն քո շարժումները ընկալել, կհոգնեն քեզնից: Այնպես պետք է լինի, որ երբ դու հատուկ մի իմպուլս ունես նվագախմբին փոխանցելու, մարդիկ քո այդ իմպուլսը պետք է ստանան: Իսկ երբ դու անընդհատ ակտիվ եւ մեծ շարժումներ անես, այդ մեծ շարժումները, որոնք երաժիշտները աչքի մի անկյունով են տեսնում, նրանք չեն կարող քեզ հետեւել, եւ ասեմ Ձեզ, որ դա գեղեցիկ էլ չէ: Շատերին կթվա, որ էդ թռնելը, էդ հիմար շարժումները… բայց իրականության մեջ, իհարկե, այն դիրիժորները եւ բոլոր նրանք, ովքեր լուրջ բան ունեն ասելու կամ փորձում են ասել, նրանք երբեք շարժումները շոուի չեն վերածում, եւ այդ դեպքում է, որ շարժումները կարող են չափազանց գեղեցիկ եւ էսթետիկ լինել: Ու միայն հենց ա՛յդ դեպքում կարող են գեղեցիկ եւ էսթետիկ լինել:

- Հաճախ, հյուր դիրիժորներու ղեկավարությամբ նվագախումբին հնչողությունըՙ sonorite-ն եւ դինամիկը տարբեր կհնչե, երաժիշտները ինչպե՞ս կընկալեն զայն եւ այն արդյո՞ք զգալի կդառնա ունկնդիր հանրության…

- Յուրաքանչյուր նվագախմբում յուրաքանչյուր դիրիժոր, որ գալիս է, անմիջապես հնչողությունը փոխվում է: Սա անբացատրելի մի բան է: Օրինակ, հոգու խորքում ես շատ կապված եմ մի դիրիժորի հետ, որն արդեն չկաՙ Կառլա Մարիա Ջուերինին, որը շատ մեծ դիրիժոր էր, ունի մի հանրահայտ ձայնագրություն, որը ձայնագրել է 90 տարեկանում Շտուտգարտի ռադիոյի նվագախմբի հետ: Դա Բրուկների 9-րդ սիմֆոնիան է (իսկ Բրուկներն ինձ համար ամենասիրելի կոմպոզիտորներից մեկն է, եւ ես ունեմ նրա տարբեր թվականների ձայնագրությունները): Եվ հիշյալ ձայնագրության մեջ, երբ ինքը դողդոջուն քայլերով մոտենում է նվագախմբին, դեռ ոչինչ չփորձած, եւ հենց առաջին շարժումն անում է, եւ նվագախմբից գալիս է Բրուկների 9-րդ սիմֆոնիայի ձայնը: Այս բաներն անբացատրելի են: Դրա համար էլ հենց, օրինակ, ես, ասենք, նայում եմ Գերգիեւին, որ շատ մեծ դիրիժոր է, հաճախ մտածում եմՙ ո՞րն է նրա այդ հատուկ ուժը, տեսնում ես, որ իր միջից մի այնպիսի բիոդաշտ եւ էներգիա է ճառագում, որ ամեն ինչ հավաքում է իր շուրջը: Եվ դրա համար, նորից պետք է կրկնեմ, ավել-պակաս շարժումներ անելու կարիք չկա:

- Մաեստրո, Օհան Դուրյանից բացի ո՞ր դիրիժորներն են ավելի շատ տպավորած Ձեզ, եւ այսօր Դուք Ձեզ ի՞նչ աստիճանի համեմատության մեջ կտեսնեք անոնց հետ:

- Շատ դիրիժորներ կան, որ սիրում եմ, ինձ համար դիրիժորության, այսպես ասած, «աստվածը» Հերբերտ ֆոն-Կարայանն է, եղել եւ մնում է: Շատ եմ սիրում նաեւ Կլաուդիո Աբադդոյին եւ Կառլոս Սկայբերին եւ էլի տարբեր դիրիժորներիՙ Ջեյմս Լիվան, Ռիկարդո Մուտի: Հիմա կա մի դիրիժոր, որին նույնպես շատ-շատ եմ հավանում, շատ հետաքրքրական է ինձ համարՙ Ռիկարդո Շաին, իսկ ռուսական ռեպերտուարի մեջ շատ եմ սիրում մաեստրո Գերգիեւին: Բոլորի անունները չեմ կարող թվարկել այստեղ:

Ես շատ եմ հետաքրքրվում բոլոր դիրիժորներով միշտ, եւ նրանց մեջ կան իրոք հիանալի դիրիժորներ: Ասեմ նաեւ, որ կան դիրիժորներ, ովքեր հաճախ ամենահետաքրքիրականը չեն թվում, սակայն մեկ էլ մի ստեղծագործությունն այնքան լավ են կատարում, որ տեսնում եսՙ այդ ստեղծագործության մեջ ինքը իրոք հիանալի է, եւ հենց դրանում է ամբողջ հրաշքը: Համոզվում ես, որ պատահական բան երբեք չի լինում: Բոլոր մեծ դիրիժորներից ոչ մեկը պատահական չի հասել այդ աստիճանին:

- Ձեր նվագացանկը բազմակողմանի՞ է, թե՞ որոշ փակվածություն մը գոյություն ունի, տրված ըլլալով, որ Ձեր նվագախումբը հավանաբար նոր երաժշտական գործիքներու կարիք ունի եւ առհասարակ ֆինանսական բարդ խնդիրներու առկայություն կա, այս ամենը կազդե՞ն, որ Դուք չընդլայնեք շատ մոդեռն երաժշտություն…

- Մենք նվագում ենք ամեն ինչ: Մոդեռն էլ ենք նվագում, նույնիսկ շատ հաճախ փառատոներ են լինում Հայաստանում, որ գալիս են այսօրվա մեծ կոմպոզիտորներըՙ Բենդերեցկի, Շշեդրին, Գուբայդուլին եւ այլք, եւ մենք նրանց հետ փառատոներ ենք անում, նվագում ենք նրանց երաժշտությունը: Այսինքնՙ մենք նվագում ենք իսկապես ամեն ինչ: Ֆինանսական դժվարություններն այսօրվա կյանքում, կարծում եմ, աշխարհում յուրաքանչյուր օրկեստր ունի, եւ նրանք միշտ կախված են հովանավորներից: Բայց ես պետք է ասեմ, որ մեր պետությունըՙ ի դեմս մեր նախագահի, մեզ շատ է աջակցում, եւ մեր նախագահի շնորհիվ նվագախումբը հիմա գոյություն ունի եւ զարգանում է: Մենք միշտ նրան շնորհակալ ենք: Միեւնույն ժամանակ մենք ունենք մեր գլխավոր հովանավորը, որը Վիվասել-ՄՏՍ-ն է: Իսկ Բարեգործականի եւ տիկին Լուիզ Սիմոն Մանուկյանի ազդեցությունը ընդհանրապես օրկեստրի վրա եղավ այն, որ 90-ականներին նվագախումբը կարող էր քանդվել եւ այսպիսի օրկեստր չլիներ, ոնց որ հիմա կա, եւ շնորհիվ Լուիզ Սիմոնի օրկեստրը պահպանվեց եւ առաջ գնաց: Եվ հիմա մեր պետության, մեր նախագահի աջակցության կողքին մենք միշտ ակնկալում ենք, որ նոր հովանավորներ լինեն, որովհետեւ, իհարկե, կարիքները շատ մեծ են:

- Մաեստրո, Ձեր սեփական ստեղծագործության ներաշխարհ մուտք գործա՞ծ եք:

- Ես չեմ փորձել ստեղծագործել, միայն երեխա ժամանակ մի քանի փոքրիկ բաներ եմ փորձել, ջութակով փորձել-նվագել եմ, բայց շատ շուտ հասկացել, որ դա իմ ճանապարհը չէ, եւ դիրիժորությամբ եմ զբաղվել:

- Մեծ ղեկավար Մայքլ Թիլսոն Թոմասը….

- Հիանալի դիրիժոր է…

- Կըսէՙ 21-րդ դարը երաժշտականորեն հետզհետե խառնուրդ մը պիտի ըլլա, սիմֆոնիկի գոյատեւումը պայմանավորված է լայնամտությամբ եւ անհրաժեշտորեն հարկ պիտի ըլլա զանազանք ներմուծել ռեպերտուարներու մեջ, որովհետեւ, կըսե, այլեւս մեկ տեսակի հասարակություն չկա, այլՙ բազմաթիվ:

- Տեսակիՙ դասակա՞ն երաժշտության, թե՞ նվագախմբերի…

- Մոդեռն երաժշտություն ալ կըլլա, ջազ ալ կըլլա, ինչ-որ հիմա…

- Հիմա արվում է ամեն ինչ, բայց ինքըՙ նույն Մայքլ Թիլսոն Թոմասը շատ լուրջ դիրիժոր է:

- Իր մտահոգությունն է:

- Այդ մտահոգությունը շատերն ունեն: Բայց ես չեմ կարծում, որ լուրջ դիրիժորները, այդ թվում նաեւ Մայքլ Թիլսոն Թոմասը, որը Վալերի սիմֆոնիաները արտակարգ է կատարում, շատ լավն են իր նոր ձայնագրությունները «Սան Ֆրանցիսկո սիմֆոնիկի» հետ: Բացառիկ խելացի երաժիշտ է եւ մեծ վարպետ: Ես, օրինակ, չեմ կարծում, որ հենց մեկըՙ ինքը, գնա այդ շոուի ճանապարհով, երբե՛ք: Բայց դեպքից-դեպք, ասենքՙ մի լավ ռոք երգիչ կամ մի ջազ խումբ միացնել սիմֆոնիկին կարելի է:

- Որպեսզի ժողովուրդի մեջ ավելի մեծ հետաքրքրություն առաջացնե՞:

- Դա միշտ էլ արվել է, արել են բոլորը, բայց ես կարծում եմ, որ իհարկե լուրջ սիմֆոնիկ երաժշտությունը պետք է միշտ մնա այնպես, ինչպես կա, նույնպեսՙ օպերայինը:

- Իսկ ի՞նչ կարծիք ունիք կին դիրիժորներու մասին. զարմա՞նք, վերապահությո՞ւն, հիացմո՞ւնք, թե՞…

- Ընդհանրապես չեմ սիրում, որ ասում ենՙ կինը էս բանը կամ էն բանը պիտի չանի: Ես գտնում եմ, որ մարդիկ հավասար են եւ ամեն ինչ պիտի անեն, պիտի փորձեն: Ուղղակի ես միշտ մտածում եմ. ինչո՞ւ մեծ կոմպոզիտորների մեջ ոչ մի կին կամ գրեթե ոչ մի կին չկա:

- Մալերի կինը կար:

- Մալերի կինը հո չե՞նք համեմատի Մալերի հետ: Ես մտածում եմ, որ կան որոշ կին դիրիժորներ, բայց շատ բացառիկ մեկին դեռ չեմ տեսել, բայց հավատում եմ…

- Բացառիկ է թերեւս Մերին Ասվոլդը…

- Ինքը ամենալավն է կանանց մեջ:

- Հայտնի է, որ կին դիրիժորներու ներկայությունը մեծապես կնպաստե տոմսերու սպառումին…

- Կարող է: Ի դեպ, ինքը իմ տեսածների մեջ ամենալավն է: Գիտեք, հիմա այս մոդան որ կաՙ կանայք զբաղվում են դիրիժորությամբ, վստահ եմ, որ հետագայում կլինեն նաեւ կին մեծ դիրիժորներ:

- Կպատահին համերգներ, ուր աստիճանաբար ե՛ւ բեմը, ե՛ւ հանդիսատեսը, ե՛ւ ղեկավարը կդառնան մեկ շունչ ու մարմին. երբ գա այդ paroxysm-ը, բարձրակետը, ի՞նչ կզգաք, ինչպե՞ս կապրիք այդ րոպեները, այդ համաձուլումը, այդ խելագար պահերը:

- Դա ամենամեծ պահն է երաժշտի, արվեստագետի կյանքում, երբ զգում է, որ իրեն հաջողվում է բոլորին մոբիլիզացնել եւ ստեղծել մի ընդհանուր շունչ-մթնոլորտ դահլիճում, որ բոլորը սկսում են ամեն նոտայով կամ վայրկյանով ապրել. լինում են այդ պահերը, դա ամենամեծ բերկրանքի պահերն են:

- Վաղը, կկարծեմ, այդ բանը տեղի պիտի ունենա անպայման:

- Փորձենք:

- Վերջին հարցումս. ո՞րն է Ձեզի համար երաժշտական աբսոլյուտ, գերագույն ստեղծագործությունը:

- Ես միշտ դժվարանում եմ այդ հարցին պատասխանել, որովհետեւ ես չգիտեմ որն է իմ ամենասիրելի կոմպոզիտորը: Ես գիտեմ ովքեր են իմ ամենասիրելի կոմպոզիտորները, բայց մեկին դժվարանում եմ առանձնացնել, բայց ինձ թվում է, որ եթե մի ստեղծագործություն ընտրելու լինեմՙ դա Բրուկների 9-րդ սիմֆոնիան է:

- Սիրելի մաեստրո, Ձեր ասպարեզային գնացքը ինչպե՞ս կարելի է բնորոշել երաժշտական լեզվովՙ allegro-moderato, moderato-combrio, allegro-vivace, andante-maestozo, allegro-conmoltobrio…

- Կդժվարանամ ասել:

- Չէ, ըսեք, ըսեք…

- Չեմ կարող ասել…

- Չէ, չէ, պետք է ըսեք…

Մեզի համար allegro-conmoltobrio-ն է:

- Չգիտեմ, ես մտածելով եմ առաջ գնում: Գուցե allegro-moderato…

- Իսկ եթե Էդուարդ Թոփչյանին հնարավորություն ընծայվեր հանդիպելու պատմության մեծագույն վարպետ-կոմպոզիտորներու հետ, որո՞ւն պիտի ուզեր հանդիպիլ:

- Շատ դժվար է….

- Բախի՞ն…

- Դժվար է…

- Չէ, մեկ հոգի…

(Հոգոց…) Բեթհովենին կամ Բրուկներին…

- Շնորհակալություն, հուսամ վաղը երեկո մենք պիտի ապրինք paroxysm-ը:

- Ես եմ շնորհակալ:

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 4.0/5 (1 vote cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: +1 (from 1 vote)

spacer